I found this old review I wrote for the now defunct website LookListenPlay.com, some five years ago. It's on this wonderful play by Eddy Habbema called 'Anne and Goebbels: A Confrontation'. Reading it I started to remember the play, and I think it is worthwhile to re-publish the review here. The image of Anne Frank on one side of the stage and Joseph Goebbels on the other, both reading from their respective diaries, is quite a haunting one.
Anne and Goebbels - The opposites of right and wrong (written March 2010)
Last week I went to see quite an interesting play at the Bellevue Theater in Amsterdam. Two people who can be seen as complete opposite poles and key figures in the imagery of World War II together on a stage, both reading from their respective diaries. One a man, hungry for respect and honour, with a deep love for his country and for a certain Adolf Hitler. The other a young girl, adolescent in her manner of dreaming, yet almost woman-like in some of her remarks on life.
Putting the characters of German Minister of Propaganda Joseph Goebbels and Dutch Jewish girl Anne Frank on the same stage seems a bit controversial at first, but the play “Anne and Goebbels: A Confrontation” by Eddy Habbema has a lot more to offer than mere sensationalism. The play focuses solely on the content of the respective diaries of Frank and Goebbels, with an occasional original audio bite or film clip to give some extra historical context. Anne Frank, played wonderfully by the beautiful Merel Polat, mostly sits on or around her bed on the left side of the stage, reading from her diary, which she named Kitty. She considers Kitty to be the only friend who can really listen to her, especially when she is hiding with her family in the Achterhuis. On the other side of the stage, sitting behind his desk, we find Joseph Goebbels, played by a charismatic Victor Löw. At times quiet and at times shouting, Goebbels recites his diary starting somewhere in the late nineteenth century. Through his remarks, we travel through the times of World War I and the Weimar Republic as seen through the eyes of a becoming national-socialist. The way Goebbels describes the uprising of Adolf Hitler in the late twenties and early thirties of the last century makes one feel more than a little unsettled, not so much because of the knowledge we now have, but more because it is not hard at all to understand some of the things Goebbels is saying.
It doesn’t take long though before one notices that Goebbels becomes more and more entangled in his own megalomania and neuroticism and starts saying things about ‘the Problem of the Jews’. This is where the worlds of Goebbels and Frank start to touch upon each other. This is where the play offers an intriguing view: on the left we see Anne Frank, sad and confused when she hears about Jewish friends being deported or murdered. On the right we hear Joseph Goebbels being ecstatic about the fact that with Hitler in power Germany finally has a good answer to all the problems caused by Jews. We hear Anne Frank being carefully optimistic when she hears the English talk about a possible end to the war and we see Joseph Goebbels almost collapsing out of despair when he hears of the German defeat in Stalingrad. Anne Frank talks about how she doesn’t believe that war is only something of the leaders of the world, but that it’s just as much something of the little man, who goes along with things and shows an evil side as well. Joseph Goebbels talks about the strength and spirit of the common people, who can help the country win this war by showing a strong backbone. This interplay of opposed emotions and worldviews makes this play wonderful to follow and gives a more nuanced view on the whole subject matter.
Unfortunately, the things being said in this play are not just history. Many things still relate to the world we currently live in. When Joseph Goebbels talks about “the problem of the Jews, who refuse to become true Germans”, we can translate this to many nationalistic and religious warfare. Even in the Netherlands as we speak things like this are going on, with the rise of Dutch politic Geert Wilders, who talks about ‘the problem of Moroccans, who refuse to become true Dutch citizens’. Or take a look at the situation in Israel and Palestina, where discrimination based on religious and nationalistic beliefs is the story of everyday. The play “Anne and Goebbels” is therefore worthwhile for everyone to see and talk about. Apart from it being an aesthetic great piece of work, it deals with issues that no country should ever forget, lest it happens again. As Merel Polat states in an interview: “Anne Frank is not The Jew and Joseph Goebbels not The Nazi.”
March 28th, 2015. A sullen rainy Saturday in Amsterdam. One of those nights where gloom and misery seem to be cloaked around every hunched body dragging itself along the streets. What better time to dive into one of Amsterdam's rock n roll caves and immerse oneself in a full on stoner onslaught of four great bands from the low lands of Holland and Belgium?
The rock n roll cave in particular this time is Winston Kingdom, at the heart of the Red Light District. First band of the night is Nauseahtake, a local lot from Amsterdam, playing a sludgy style of experimental improv stoner layered with spacey synth sounds. Great build ups make you long for enormous explosions, but the four lads excel in teasing and only rarely does a climactic thunder sear through our souls. But they deliver their music well, and with ferocity. Great band, and I look forward to hearing more from them.
Next in line is The Fur from Belgium. One look at their guitarist Jens Hugo is enough to ascertain the kind of music they will play: psychedelic seventies stoner. The guy definitely looks his music. The first few songs are very promising and take you on long and windy road. Unfortunately the road doesn't seem to be leading anywhere in the end, and the band starts to get lost within their own music, resulting in a messy second half of the show. Props for the banana marketing they did though. Handing out banana's is always a good idea. As The Fur states themselves: Not Enough Bananas.
Then it's time for Mantra Machine to take the stage. Tonight marks the vinyl release of their 2014 album Nitrogen. At least that's what the flyer for the shows says, because the lads of Mantra Machine themselves seem either to shy to tell the crowd who they are and which album everybody should buy tonight, or they just only give a shit about playing their music and screw all else. Their music warrants enough reason to buy their albums anyway, because their psychedelic instrumental space jams transcend the earthly planes and leave you begging for more. The bass lines especially are rad beyond the extreme. Go see them when they are around.
Last up is Yama, Tilburg's finest. I've had the pleasure of doing an interview with them some time ago, and it's great to see they are not only still going strong, but going even stronger still. After a long period of delay their first full length finally saw the light of day in late 2014. Their album Ananta can be considered as one of the finest pieces of Dutch stoner history already and their live shows add some extra raw quality to the songs. Tonight some technical difficulties mess up the first song a bit, but as soon as the bass is fixed the Yama freight train is on its way and cannot be stopped. Unsuspecting people in the front turn into rabid fans straight away when Yama sinks its fangs in their throbbing throats. Singer Alex Schenkels delivers his sermons in a most convincing manner, while Peter Taverne tests the foundations of Winston with his grooving bass lines. Guitarist Sjoerd Albers commands the Vedic deities with his riffs of mythic proportions, while drummer Joep Schmitz just about brings down the entire house with his relentless pummelling on his kit. During the title track of Ananta, everything seems to fall in its right place and all the gloom and misery of the beginning of the night evaporates in an effervescent cloud of joy. Far fucking out, man.
The internet can make for interesting and surprising collaborations. Take for example the Dutch rock band A Dark Line. Hailing from the east of Holland, they've come into contact through Facebook with American singer and bass player Brett Hestla, known for his work in Dark New Day and Virgil Merlot. The Dutch lads laid down some tracks and Hestla added his vocals and a collaboration was born, resulting in the EP 'Running from the Light'.
The first single of that EP is Head Through the Wall. The music is recorded at the Split Second Sound studio by Jochem Jacobs of Textures fame, and he has done a pretty good job. The production quality is of international standards, which both works to their advantage and as a slight letdown. The overall sound of Head Through the Wall is very solid, but has an 'all-American-college-rock' feel. It's a little too generic for my taste. Hestla's voice very much adds to this feeling, and the fact that he mixed the songs in the US probably accounts for this as well.
All in all this first single sounds quite alright, but it lacks an edge. It makes me curious about the rest of the EP though. You can check out the song and the nicely illustrated video (done by Remko Tielemans, also from Textures) below.
Update: the EP can be listened to on Spotify (and iTunes). I've checked the other songs out as well, and they fit pretty much under the same umbrella as Head Through the Wall: generic all-American college rock. Not really my cup of tea, but definitely well made.
Ok it's been a long, long time since I wrote Mixtape Review #001. It was my intention to write two or so of these reviews a month, but sometimes it just so happens that life catches up with you while you are making all these plans. Anyway, now it's finally time for review #002 and this time I focus on one of my favourite dj/producers around: the infamous Morphosis. The setting of this particular set I am focusing on isn't all that spectular, since everybody and their grandma seems to be doing sets for Boiler Room these days, but the quality of the set itself is simply mindblowing and leaves us gasping for air, not sure whether or not we want more because the preceding hour just has been so fucking intense.
The Artist Let me quickly introduce Morphosis to those who are unfamiliar with him and his work. Morphosis, real name Rabih Beaini, is a Lebanese electronic music artist and already active in the scene since the early 1990's. First in Lebanon, later in Italy, where he moved to to learn more about producing. In 2005 he started his own label, called Morphine Records. Mostly to release his own material, but also work by other artists like the amazing Hieroglyphic Being or Metasplice. One of the latest records released on the label is one by Morphosis himself: What Have We Learned (2011), which received heaps of praise by almost all reviewers and includes the track 'Too Far', that some of you might know in the form of one of the two Marcel Dettmann edits.
Back to Morphosis himself. What really draws me to both his own productions and his style of dj-ing is his love for deep and weird tunes in combination with a sense of freedom. His own tracks are heavily influenced by African music and jazz and he himself often cites Sun-Ra as one of his core influences. In my book, a dj citing Sun-Ra as an influence has my attention and I believe that Morphosis does a wonderful job in referencing to this legend and at the same time adding beautiful details originating in other musical genres. The result is something unmistakably Morphosis. The same goes for his dj-sets, in which he sometimes totally disrespects the rules of synchronizing or sequencing, in favour of the atmosphere and the quality of the songs. He can do a 5 hour live set that starts off with African freejazz and ends in smashing techno (Dekmantel party) or do a 3 hour liveset at Panorama Bar which includes the like of Sunn O))), as published by mnml ssgs. That set on mnml sggs by the way is how I got to know about Morphosis about a year ago. I can only hope that a blog post like the one I am writing here can do the same for some readers.
The Mix Back to the mix at hand here. Let's open with a minor statement: this is one of the best mixes I have ever heard. Ever. I must have listened to this recording about seventeen times by now and I keep coming back to it. Although I must say it is not a mix that you put on play on just any occasion. It's certainly no happy-go-lucky cheerful background mix. It's intense. As fuck. When I listen to this mix, I am just not here anymore. I enter a true head trip that takes me through the history of music, of mankind and also through the multiverse of Being.
There's a perfect amount and combination of vocals, kicks, beats and claps, snares and noises, highs and lows. Morphosis puts together a selection that encompasses the totality of Life Herself and at the same time manages to get Her to dance. Both physically and philosophically. Morphosis swings between jazz, new wave, techno, ambient, middle eastern, no wave, post punk, noise, chansons... it's equal parts Throbbing Gristle, the soundtrack to 2001: A SPACE ODYSSEY and Checkpoint 303. Morphosis offers us a vocal madness, a neuro-tribalism, a melting into an almost psychedelic experience.
More than just a regular dj, Morphosis is a sculptor of sounds. He erects a statue during his set, yet not one that is solid and stable, but rather one that is fluid, with ever changing appearances, always relocating the boundaries between the Real and the Imagined. Around the statue, but still within the music, there's a madness of people getting lost in hypnotic dances, becoming one with the dance itself, completely unaware of their surroundings. Fuck, they even become their surroundings.
It's hard to say what my favourite part of this set is. Perhaps even impossible, because there are so many elements that make me lose my mind. Let me point out one of them though: the finale. From 55 minutes onwards in the set, I as listener don't know what the fuck is going on anymore. The build up until that moment followed by those glorious final minutes? Those birdlike cackles, the loud overwhelming noise parts and eventually the Arabic chanting and tunes... it makes me collapse inside myself, turning my insides into a mist of vapour and my consciousness into a state of effervescence that alters the conditions of my psychic reality...
If you'd like to go on an adventure with some friends, just put on this mix, lie down on the floor, stare at the ceiling and within no time you are everywhere but here... And you don't even need any substance for that, the music itself will do the work.
Herrek is de Papoeaanse verbastering van de voornaam van Gerrit van der Scheer, die zijn jeugd mede doorbracht in Indonesië. De afgelopen jaren maakte hij furore in de Nederlandse muziekwereld met Bonne Aparte en Adept, waarbij vooral de laatste band indruk maakte met stevige muziek. Nu gaat Van der Scheer ook solo onder de naam Herrek en Waktu Dulu (wat zoveel betekent als ‘vroeger’) is zijn debuutplaat, die redelijk ver van zijn werk met Adept af lijkt te staan.
Tekstueel richt Herrek zich op zijn jeugdherinneringen aan zijn tijd in Indonesië en hoewel er aardig wat geluidsindicaties naar die locaties te horen zijn (vooral geluiden van de natuur), doet de muziek ons toch eerder afdwalen naar het Westen. Openingstrack ‘Rain’ is een klein liedje, met rustige gitaarslagen en dito percussie. Er zit een zekere kalmte in die doet denken aan shoegazing in de stijl van Catherine Wheel. Op ‘Down’ horen we de fijne harmonieuze samenzang die het afgelopen decennium zo populair is gemaakt door acts uit Brooklyn. Van der Scheer excelleert met zijn zang in dit nummer, vooral tegen het einde aan als de toon scheller wordt en zijn stem opeens naar voren knalt: “I heard the birds sing!” Mooie track!
De Brooklyn referentie komt nog een aantal keer naar boven bij het beluisteren van Waktu Dulu, bijvoorbeeld in ‘Tiger Eyes’, dat een vervreemdende kwaliteit heeft en neigt naar acts als Animal Collective of Yeasayer. De Rivella slogan borrelt in ons op: vreemd, maar wel lekker! Net als het zeer intrigerende ‘My People’, dat veel vragen oproept, zoals de regel ‘here comes the death’ die intens binnen komt. Duidt Van der Scheer hier op de komst van Nederland in Indonesië? Is de Westerse beschaving ‘the death’ waarover hij zingt? De teksten over het hele album zijn sowieso de moeite waard om goed te luisteren en zorgen ervoor dat Waktu Dulu naast muzikaal ook tekstueel interessant genoeg is om vaak naar terug te keren.
Eigenzinningheid bestaat gelukkig nog steeds en Herrek is daar een mooi voorbeeld van. Deze debuutplaat staat vol verrassende muziek en we mogen stiekem best een beetje trots zijn op het feit dat dit uit Nederland komt. Dit is voor de mensen die net wat meer moeite willen doen om bijzondere muziek te ontdekken.
Paul Kalkbrenner Heineken Music Hall, Amsterdam, 9 maart 2013
Afgelopen weekend was het weer tijd voor 5 Days Off, het jaarlijks terugkerende dancefestijn in de hoofdstad van ons landje. Waar de shows over het algemeen in de Melkweg en de Paradiso plaatsvinden, stond er zaterdag ook nog een feestje in de Heineken Music Hall gepland: Paul Kalkbrenner. Namens Jimmy Alter ging ik eens poolshoogte nemen.
De voordelen van de Heineken Music Hall zijn er zeker. Zoals een goed geluid en vrijwel altijd genoeg bewegingsruimte, zelfs als het uitverkocht is zoals ook deze avond. Nadelen zijn er ook, zoals altijd pokkelang moeten wachten om je jas op te hangen, waardoor het vrijwel onmogelijk is om deze avond voorprogramma Michel de Hey mee te pakken. Maar och, daar malen we niet om, want we zijn hier om de sympathieke Paul Kalkbrenner te aanschouwen. De Duitser gaat al geruime tijd mee in de dance scene (in 2001 bracht hij reeds platen uit op het BPitch Control label van de schone koningin Ellen Allien), maar hij brak echt door met zijn plaatBerling Calling in 2008. Op dit album stond zijn wereldhit ‘Sky and Sand’ dat hij samen met broer Fritz Kalkbrenner (true story) maakte.
Zijn groeiende populariteit heeft ervoor gezorgd dat hij inmiddels dus in de HMH staat. We gunnen hem dat van harte, maar toch zou het fijner zijn geweest om hem in een wat kleinere zaal te mogen aanschouwen. De helft van de mensen vanavond lijkt hem vooral te kennen van zijn wereldhit en lijkt daar dan ook met smart op te wachten. Als Kalkbrenner ‘Sky and Sand’ als een van de allerlaatste nummers toch nog laat horen is dat voor velen een geschenk uit de hemel, maar het had echt niet gehoeven. Kalkbrenner laat namelijk horen een stuk meer in zijn mars te hebben dan dit en het spelen van zijn hitje lijkt een knieval naar de luisteraar. Maar ach, de mensen willen dansen van herkenning en dat doen ze dan ook met blijde gezichten.
Maar genoeg over de afsluiting van zijn set en even terug naar het begin. Het eerste half uur begint Kalkbrenner aarzelend, maar weet hij een licht lentegevoel neer te zetten (zeer welkom met de ellende buiten). Langzaam kabbelt dit gevoel echter weg richting een kale techno dat eigenlijk geen techno is. Kalkbrenner lijkt te aarzelen en het publiek aarzelt met hem mee. Het middenstuk, waarin hij zelfs drie keer doet alsof het feestje al voorbij is, voelt een beetje onwerkelijk en ongemakkelijk. Een gevoel van twijfel bekruipt ons -is dit het? We drinken nog maar eens een plastic pul pils leeg en geven hem nog even het voordeel van onze twijfel.
Dan! Lichtpuntjes! En niet alleen de redelijk toffe visuals (na de visuals van Skrillex en Kraftwerk te hebben gezien imponeert weinig meer op dit gebied), maar ook de muziek. Kalkbrenner lijkt zijn groove te hebben gevonden en begint zowaar te beuken. Zonder daarbij zijn kenmerkende warme geluid te verliezen overigens. Een veel te korte versie van de grandioze remix van 2Raumwohnung’s ‘Wir Werden Sehen’ (die had gewoon de volle negen minuten moeten duren en niet gevolgd moeten worden met een minuut stilte) is de prelude van een fantastisch uur, waarin vooral ‘Gebrünn Gebrünn’ opvalt, dat in een stevige en hypnotiserende variant wordt gedraaid. En dan heeft Kalkbrenner het toch nog voor elkaar: we willen niet naar huis. Neen, wij willen dansen! dansen! en koude pintjes drinken! Hij draait gelukkig een stuk langer door dan gepland, maar om middernacht neemt hij dan toch afscheid van ons.
Kalkbrenner is verre van een avontuurlijke producer of dj die dwars over alle keta-lijnen heen kleurt, maar hij weet toch wel iedere keer een verdomd fijne sfeer neer te zetten. Niet te moeilijk, zodat ook een deel van de minder geoefende muziekliefhebber het kan waarderen, maar toch: nice! En met een warm en goed gevoel verdwijnen we in de ijskoude nacht, waarin we hier en daar sneeuwkastelen in de lucht lijken te zien…
Onder de noemer Indiestad presenteert Paradiso een ruime week lang allerlei pluimage aan indie bands. De noemer indie is de afgelopen jaren verworden tot een enorme paraplu, waar inmiddels bijna de helft van de alternatieve muziek onder geschaard lijkt te kunnen worden. Toch is het een noemenswaardig iniatief, dit Indiestad, temeer omdat er niet alleen aandacht wordt besteed aan de alternatieve mainstream (jazeker, dat bestaat), maar ook aan werkelijke juweeltjes die de mensen zeker eens live zouden moeten aanschouwen. Zo een briljant is de Duitse neoklassieke pianist en componist Nils Frahm, die donderdag 17 mei in de prachtige Amstelkerk een concert weggaf.
Aanvankelijk zou het concert van Frahm plaatsvinden in die andere kerk nabij het Amstelveld, De Duif, maar later is het hele gebeuren verplaatst naar de Amstelkerk. Net als De Duif is de Amstelkerk een werkelijk wonderlijke locatie voor een muziekgebeuren als deze. De ruimte waarin gespeeld en geluisterd wordt, is een soort kubus, met een enorm hoog plafond. De ramen die helemaal bovenin de wanden zitten, geven de ruimte een aparte en mooie belichting. Het publiek bestaat deze avond uit een mix tussen wereldvreemde muziekliefhebbers en quasi-hippi quasi-intellectuelen (jazeker, ook die bestaan) en wat opvalt is dat de gemiddelde leeftijd toch niet heel erg hoog ligt, zo rond de midden dertig. Wellicht komt dat doordat Frahm zelf nog vrij jong is (30) of toch doordat zijn optreden van vanavond onderdeel uitmaakt van het hip gepresenteerde Indiestad. Hoe dan ook is het mooi om te zien dat de Amstelkerk afgeladen vol zit en dat er blijkbaar dus voldoende aandacht is voor muziek als deze.
Bij aanvang van het concert komt Frahm ontspannen door de zaal aangelopen en neemt eerst rustig de tijd om een beetje te babbelen met het publiek. Hij heeft een ontwapenende houding, waarmee hij er al snel voor zorgt dat er geen gespannen sfeer zal heersen zodra hij de pianoklanken van 'Said and Done' de zaal in zal sturen. Frahm begint met een eenzijdig hoog hamerend geweld, strak, staccato op dezelfde noot. Het geweld zwelt aan, tot het bijna ondraaglijk wordt en hij dan plots met de linkerhand de schoonheid begint te bespelen. Het hamerend geweld met de rechterhand gaat door, maar krijgt nu tegengas. Alsof de dood op deuren aan het bonken is, maar Het Leven Zelve zich daar niets van aantrekt en het doorgaat het leven te leiden, simpelweg omdat het geleefd moet worden, nee kan worden. Het spel resulteert in een intrigerende dans met de naderende dood en ontaardt uiteindelijk in de kalme berusting van het Einde, en het is goed zo.
De intensiteit van het spel van Frahm brengt het publiek in vervoering, maar vraagt daarmee ook veel van de luisteraars. Het is mooi om te zien hoe Frahm weer even de teugels laat vieren, als hij vraagt of hij misschien van iemand in de zaal een jas mag lenen om op te zitten. Zijn krukje is namelijk zo laag dat hij moeilijk bij de toetsen kan. Gelach, geroezemoes en iedereen is weer klaar voor de volgende dosis muziek. Frahm begint dit keer klein en overpeinzend. Langzaam echter ontstaan er stromende rivieren die vloeiend de Amstelkerk opvullen. Momenten van ijlte, van vluchtige klanken die hemelwaarts stijgen op deze Hemelvaartsdag, doen een beeld opdoemen van een op valse dromen gebaseerde utopie. Een hemelse wereld waarbij je als luisteraar in je achterhoofd stemmetjes hoort, dat het eigenlijk niet waar kan zijn. En ja, Frahm laat de muziek deze stemmetjes gelijk geven, als hij wisselt van zijn vleugel naar zijn keyboards en met een verandering van klankleur de utopie als een dansend en vallend kaartenhuis ineen laat storten. Grondtonen brengen ons terug naar de aarde en de muziek wordt voller, stijgt dan weer enigszins, maar ditmaal met een soort zweem van ironie in de klanken. Plots lijkt er zowaar een eighties vibe te onstaan in de muziek en de zwaarte maakt plaats voor een glimlach.
De muziek van Frahm, alleszins zoals hij deze live speelt (want live tovert hij nummers die op plaat vijf minuten duren om tot grotendeels geïmproviseerde kathedralen van ruim een kwartier), is als een lange reis langs vele verschillende affecten. Dit is misschien tegelijk het enige kleine minpuntje dat iemand zou kunnen benoemen tijdens deze show, dat Frahm wellicht iets te veel wilt. Maar aan de andere kant is dat tegelijk een beloning voor de luisteraar, als deze tenminste welwillend is de reis in al zijn facetten te aanvaarden. Er zijn lichte momenten van euforie, waarbij het volstaat met de ogen dicht te luisteren en te voelen. Maar ook met de ogen open is het genieten. Van het laatste daglicht dat hoog in de kerk naar binnen glipt via de ramen, waar vlak daar onder de gele lampen eenvoudig voor kaarsen aangezien kunnen worden. Van het gezicht en de houding van Frahm op het podium, waar de passie en intensiteit vanaf druipt. Het vrijwel vlekkeloze spel doet een zekere mate van eenvoud en gemak bij Frahm impliceren, maar zijn gezicht laat een geheel andere wereld zien. Hij is getergd, kijkt indringend en het is duidelijk dat zijn spel hem emotionele en spirituele moeite kost, welke hij overigens dubbel en dwars terugkrijgt, getuige zijn oprecht blijde ogen na ieder nummer. Toch komt een citaat uit de film Control op in onze gedachten, als Ian Curtis zegt: "They don’t know how much I give...".
Frahm beseft goed wanneer hij het publiek weer wat lucht moet gunnen en vraagt bij het laatste nummer of er geen pianist in de zaal zit die samen met hem wil spelen. Na enige aarzelingen staat er toch iemand op: pianist Erik gaat Frahm vergezellen. Na een korte uitleg van Frahm ("Ik speel de lage noten en heb wat meer verantwoordelijkheid, jij speelt de hoge noten!") en een kleine kwinkslag ("Als het echt verschrikkelijk klinkt dan glimlachen we gewoon naar het publiek") schuiven de heren naast elkaar aan bij de vleugel. Het publiek houdt zijn adem in, de spanning voelend of het wel goed zal gaan. De twijfel maakt echter al snel plaats voor bewondering, als na een aarzelend en aftastend begin duidelijk wordt dat ook Erik goed kan spelen en, belangrijker nog, Frahm goed aanvoelt. De muziek wordt voller en er wordt op momenten met volle overtuiging gespeeld. De improvisatie die de twee heren hier neerzetten is indrukwekkend en levert een kwetsbare intensiteit op, die uiteindelijk culmineert in een terecht lang en warm applaus. Frahm maakt van de gelegenheid gebruik om snel even naar de bar te rennen voor een drankje, maar hij komt gelukkig terug voor een slotakkoord. Het laatste stuk is, zeker in vergelijking met al het voorgaande van deze avond, een zeer gebalanceerd stuk. Het is een fijn einde, omdat het lijkt alsof na vele strubbelingen een uiteindelijk equilibrium gevonden is. De individuatie is compleet en zowel Frahm als de luisteraars lijken een te zijn verworden met hun Zelf.
Met dit optreden bewijst Frahm dat hij een geweldige live pianist is, die zowel kan ontroeren als de mensen kan laten (glim)lachen. Net als labelgenoot bij Erased Tapes Records Ólafur Arnalds (met wij hij onlangs nog samen heeft opgenomen), weet hij een brug te slaan tussen (neo)klassiek en modern. Indien u de kans heeft om Frahm live te aanschouwen, aarzelt u dan niet. De komende weken is hij nog een aantal maal in de buurt tijdens zijn speciale Recording Tour, waarbij hij zijn live show opneemt voor een eventuele toekomstige release.
Afgelopen dinsdagavond stond er een interessante act op het programma in de kleine zaal van Paradiso: A Winged Victory For The Sullen. Dit project van Dustin O’Halloran en Adam Wiltzie (Stars Of Lid) behelst een samenspel waarbinnen de mooiste elementen van ambient en klassiek tot elkaar komen.
Het voorprogramma deze avond is op zichzelf staand al de moeite waard om naar Paradiso te komen op deze druilerige dinsdagavond: Sleepingdog. Dit is één van de vele projecten van de Nederlandse Chantal Acda (die voornamelijk vanuit België opereert). Naast Sleepingdog speelt ze ook nog onder de naam Chacda en samen met Craig Ward vormt ze het duo True Bypass.
Sleepingdog staat, zoals eigenlijk al het werk van Acda, voor prachtige en ingetogen muziek. In deze formatie wordt ze bijgestaan door niemand minder dan Adam Wiltzie zelf, met wie ze samen het album With Our Heads in the Clouds and Our Hearts in the Fields heeft opgenomen. Sowieso is er aan grote namen geen gebrek op deze plaat, want Hildur Guðnadóttir neemt het cello-werk voor haar rekening.
Deze avond in Paradiso staat Acda (gitaar, piano en zang) samen met Wiltzie (gitaar) op het podium en worden ze op percussie ondersteund door Tom Lezaire. Wiltzie speelt gitaar, maar verwacht geen akkoorden of riffs van deze man, die bekend staat om het creëren van geluidslagen die zowel prachtig als beklemmend zijn. Ook in Sleepingdog vervult hij deze rol, maar de nadruk ligt op de pracht en met mooie open onderlagen vormt hij een sterke basis van de liedjes. Deze worden overigens schitterend ingekleurd door Acda, die met haar enigszins hoge en breekbare stem de luisteraars hypnotiseert.
(live in Eindhoven, 24 mei 2011, gefilmd door kkpgijsbers)
Het lichte akoestische gitaar- en pianospel en de gedetailleerde percussie maken de muziek af en wat bijna niemand voor mogelijk houdt gebeurt: Paradiso is stil, muisstil. Acda grapt dat ze dit heuglijke feit op haar Facebook zal gaan zetten: “Hollanders kunnen toch stil zijn.” Waarop ze, als bijna niemand in de zaal reageert, volgt met: “Iets te stil zelfs misschien…” Maar ze kan het haar publiek niet kwalijk nemen dat het niet uitbundig reageert op haar (nochtans leuke) kwinkslagen, want de mensen zijn betoverd door de wonderschone liedjes. Als de betovering uiteindelijk na het laatste nummer verbroken is, krijgt Sleepingdog een geweldig en verdiend applaus. Graag een snel vervolg.
Men zou bijna vergeten dat er nog iets op het programma staat deze avond, maar hoofdact A Winged Victory For The Sullen moet nog komen. Het album dat ze enkele maanden geleden hebben uitgebracht, simpelweg A Winged Victory For The Sullen getiteld, staat vol met drie kwartier auditieve schoonheid aan instrumentale muziek die het midden houdt tussen klassiek en ambient.
De twee vrienden hebben elkaar op een geweldige manier gevonden in deze samenwerking, die mede tot stand is gekomen door hun gedeelde rouw om het verlies van Mark Linkous (de man achter Sparklehorse pleegde in 2010 zelfmoord), met wie beide heren goed bevriend waren. Of de plaat een requiem is of een hoopvolle opening naar de toekomst durf ik niet te zeggen, maar de muziek weet je als luisteraar mee te nemen naar dromerige werelden en raakt je tegelijk in je fundament.
Rond half negen komt Adam Wiltzie terug op het podium, ditmaal met kameraad Dustin O’Halloran, twee violisten en een celliste. Dat de klassiek aandoende stukken live gespeeld gaan worden door een mini-orkest is natuurlijk geweldig, want dit geeft een stuk meer dynamiek dan als er slechts een tape wordt meegespeeld. Met O’Halloran links op het podium op piano, Wiltzie rechts op gitaar en de drie dames in het midden is het publiek deze avond getuige van een mooi samenwerkingsschouwspel tussen rasmuzikanten.
De muziek staat in feite natuurlijk al, maar met regelmaat zie je de muzikanten elkaar op het podium sturen, corrigeren en aanmoedigen. Hierdoor is het optreden niet alleen interessant voor de oren, maar kun je ook je ogen de kost geven. Helemaal omdat sommige nummers ook nog ondersteund worden door intrigerende visuals op een groot scherm. Maar toch blijft de muziek vanzelfsprekend de hoofdmoot. Het pianospel van O’Halloran is dan weer mooi, dan weer onheilspellend. Wiltzie creëert fijne lagen geluid die de nummers samen met het aardse cello-geluid een plek geven in het hier en nu, wat bijna ook wel nodig is met het hemelse vioolspel dat zorgt voor een meer ruimtelijke ervaring.
Sommige nummers zijn kort (te kort!), andere weer wat langer, maar het publiek weet zich wederom muisstil te houden. Hier staan (en aan de zijkant zitten) mensen die puur voor de muziek komen en de muzikanten het respect betuigen dat ze verdienen. Het helpt natuurlijk dat de muziek, meer zelfs nog dan op plaat, de luisteraar in vervoering brengt. Daarnaast is het moeilijk om de ogen af te houden van het geweldige samenspel tussen de drie dames en de twee mannen op het podium. De kleine knikjes, de lichaamsbewegingen, de sturende ogen -ze dragen bij aan een fantastische ervaring, hier in de kleine zaal van Paradiso, op een druilerige dinsdagavond. En dan te bedenken dat er nog steeds mensen bestaan die een avond tv kijken op de bank verkiezen boven een Erlebnis als deze…
Rolling Stone plaatste hem op nummer 34 in de top 100 beste gitaristen aller tijden. Niet zozeer voor zijn technische spel als wel voor zijn kwaliteit om virtuoze geluidsstructuren te creëren. Ik heb het hier over Thurston Moore, gitarist/zanger van de legendarische altnoiserockers Sonic Youth, de band die Kurt Cobain inspireerde Nirvana op te richten. Moore stond afgelopen maandag met zijn solo muziek in de Amsterdamse kerk De Duif. Een mooie gelegenheid om eens polshoogte te nemen.
De Paradiso heeft al een aantal jaar een samenwerkingsverband met de Amsterdamse kerk De Duif. Hier worden vaker (pop)concerten gehouden in de fantastische neoclassicistische sfeer van de kerk die in 1796 gebouwd is. Deze avond staat Thurston Moore op het programma, de toch wel legendarische gitarist van de al even legendarische band Sonic Youth. Vanavond is hij echter solo, hoewel omgeven door een voltallige band. Als voorprogramma heeft hij deze tour Head of Wantastiquet meegenomen.
Er is veel ouder volk deze avond, maar toch ook genoeg twintigers die geinteresseerd zijn in het solo werk van Moore. De Duif staat vol met zitplaatsen, wat zorgt voor een intieme setting. Rond acht uur verschijnt Paul Labrecque op het podium, de man achter het project Head of Wantastiquet, met een prachtige electrische gitaar. Samen met een harpiste en een semi-akoestische gitarist begint hij aan het opbouwen van wat een mooie soundscape blijkt te zijn.
Er wordt slechts een nummer gespeeld, met een langzame opbouw. Na een minuut of tien wordt er pas percussie toegevoegd aan het geluid dat geweven wordt door de harp, de twee gitaren en af en toe een hoge, woordenloze zanglijn van Labrecque. Weer vijf minuten later voegt een violiste zich toe bij het geheel en ondertussen is de muziek bijna ongemerkt steeds voller geworden, steeds verder ingekleurd met details en herhalende mantra’s. Dan opeens is het voorbij, na een klein half uurtje. Meer krijgen we niet en Labrecque en de rest van de band lopen onder verdiend applaus het podium af.
De Duif is ondertussen zeer goed gevuld, hoewel het concert niet uitverkocht is. Toch zijn vrijwel alle stoelen bezet en staan er zelfs mensen langs de zijkanten en de achterkant. Even na negenen komt Thurston Moore dan het podium op, geflankeerd door dezelfde band die eerder Paul Labrecque begeleidde. Moore komt relaxed over en zet gelijk de toon voor de avond als hij commentaar geeft op zijn microfoonstandaard, terwijl hij deze repareert: “Als dit een computer was geweest, dan zou dit een lange avond worden...”
Voordat hij overgaat tot het eerste nummer ‘Queen Bee and her Pals’, draagt hij het uitgebreid op aan de inmiddels overleden beat-dichter Allen Ginsberg en en passant ook nog aan diens collega-vrienden Gregory Corso en William Burroughs, “who have always disputed the tyrants and have always considered themselves pariahs”. Het publiek luistert stil en lacht op de momenten van de grapjes -dit belooft een mooie avond te worden. De Duif is er ook een ideale locatie voor en de akoestiek blijkt perfect te zijn.
De tweede track die gespeeld wordt is ‘Psychic Hearts’ van het gelijknamige album uit 1995. Live verwordt dit nummer tot een Sonic Youth-achtig luisterspel, met een excentrieke vreemdheid die psychedelisch Brits klinkt, maar tegelijk ook doet denken aan het werk van the Fugs (waar Ginsberg ook aan gelieerd was). Een harp is wellicht niet het eerste instrument waarbij men moet denken bij noisy gitaarmuziek, maar vanavond laat deze harpiste zien wat het instrument allemaal nog meer vermag dan slechts engelen begeleiden.
Moore speelt geweldig en wordt ook fantastisch ondersteund door de rest van de band, die de muziek weet te laten leven. De Sonic Youth-achtige nummers nemen het publiek mee, weg vanuit de neoclassicistische stijl mee de Factory in, mee naar de wonderlijke wereld van Warhol. Dit laatste kan ook komen door het nonchalante haar en dito oogopslag van Moore, die soms wel iets van hem weg lijkt te hebben. De noisy muziek klinkt krachtig en er klinkt een zekere noodzaak in door, alsof eenzaamheid of gekte de maker op de hielen zit en het spelen van muziek de enige manier van verlossing is.
Het tweede deel van de show is meer ingetogen en de nadruk ligt meer op de nummers van het dit jaar verschenen solo-album Demolished Thoughts. Tijdens deze rustigere nummers hangt er soms een zweem van een Lou Reed of een David Bowie rondom Moore, die met zowel zijn spel als zijn performance laat blijken een groot muzikant en markante persoonlijkheid te zijn. Ondertussen zorgen de viool, tweede gitaar en percussie voor een warme kleur in de klanken.
Het spel van de harpiste is werkelijk wonderlijk te noemen. Het is geweldig om haar handen, vooral tijdens de snelle chaotische stukken die nog steeds af en toe opduiken, over de snaren te zien vliegen. Alsof ze middels haar harp op onnavolgbare wijze een web van lagen muziek fabriceert, een web dat de luisteraar omzwachtelt met een vredig gevoel. Een web waarin de luisteraar met geen mogelijkheid uit kan ontsnappen, maar dat ook totaal niet zou willen.
Ondertussen zingt Moore “I found a diamant in the gutter”, waarmee hij zijn eigen persoonlijkheid lijkt te reflecteren. Op momenten doet Moore denken aan Tom Waits, alleen dan in een versie die rustelozer is, psychedelischer en meer urbaan, industrieel wellicht. Dan een mooi moment: Moore ziet een jongen naast en onder het podium verdwijnen (richting de wc’s). Hij vraagt aan het publiek of het geen geweldige concertervaring zou zijn als je naar de wc gaat en vervolgens de hele band van het podium stapt en je achterna komt. Na een korte aarzeling kijkt hij de rest van de band aan zegt: “C’mon, let’s do it!” Zo gezegd zo gedaan en de hele band verdwijnt richting de wc’s. De jongen zal het hoogstwaarschijnlijk inderdaad nooit meer vergeten...
Het nieuwere en rustigere werk van Moore wordt sterk gespeeld, maar toch blijft het gevoel kleven dat hij nog sterker is op de heftigere momenten, waarbij het gevoel van vervreemding dieper aankomt bij het publiek dan de pracht van de meer ingetogen nummers. Twee maal draagt Moore poëzie voor tussen de nummers door, wat de toch al dynamische avond nog meer cachet geeft. “Rock n roll / poetry / and the girls lost in it”
De reguliere set eindigt met ‘Blood Never Lies’, waarna het gezelschap onder daverend applaus en donderend voetgeroffel van het podium verdwijnt. Natuurlijk is er een toegift, waarin Moore zelfs zijn jasje uit doet. In een tweede toegift gooit hij ook nog zijn stropdas weg, om vervolgens samen met de andere muzikanten een denderende en gewelddadige climax neer te zetten. Noisy, onaards en tegelijk een geluid dat iedereen doet beseffen dat ie hier en nu bestaat. Na anderhalf uur stopt de muziek dan daadwerkelijk, het publiek in de Duif achterlatend met een grote glimlach, beseffende dat ze getuige zijn geweest van iets bijzonders.
Het is 23 september 2011. Het is zover. De machtige metalband Machine Head brengt vandaag haar zevende studioalbum uit: Unto the Locust. De verwachting is wereldwijd erg hoog, aangezien Machine Head al jaren metal maakt van ongekend niveau. Vooral hun vorige album The Blackening werd overladen met goede kritieken en iedereen in de metalscene vraagt zich af of de heren hun eigen werk kunnen evenaren of zelfs overtreffen. Nou, ik zal alvast verklappen: dat kunnen ze. Unto the Locust is een metal meesterwerk dat de lat bijna onmogelijk hoog legt voor andere bands.
Machine Head - Unto the Locust
Tracklist
1 - "I Am Hell (Sonata in C#)" 8:25
2 - "Be Still and Know" 5:43
3 - "Locust" 7:36
4 - "This Is the End" 6:05
5 - "Darkness Within" 6:28
6 - "Pearls Before the Swine" 7:19
7 - "Who We Are" 7:11
Robb Flynn opent het album met Latijnse zang op 'I Am Hell', dat bestaat uit drie delen: I) Sangre Sani, II) I Am Hell en III) Ashes of the Sky. De intrigerende opening van Sangre Sani wordt opgevolgd door een onheilspellende drum en Flynn's "I am death / arms outstretched" en de toon lijkt gezet. De eerste twee minuten zijn vooral indringend, maar nog vrij rustig. Na ruim twee minuten knalt de track echt los en worden we getrakteerd op een potje oldschool thrash dat loeisnel voorbij knalt. De typische Machine Head solo's en melodieuze stukken zorgen ervoor dat we weten met wie we van doen hebben hier, want de band klinkt meer thrash dan ze in tijden hebben gedaan. Het nummer is gelijk ook het langste van de hele plaat en de band geeft gelijk aan wat er nog meer verwacht kan worden. Geweldige opening!
Het album vervolgt met 'Be Still and Know' dat opent met helder en ruimtelijk gitaarspel en roffelende drums die de opmaat zijn voor een melodieuze aanpak. Na een minuut wordt er eerst volop en duister ingeknald, maar een halve minuut later opent de lucht zich bij het refrein...
and the sun will rise dawn will break through blackest nights (...) this shall pass, be still and know
...dat gelijk ook het nummer openbreekt. Na het refrein wordt er gelijk doorgetrokken met scherpe riffs en vocals, tot aan de volgende opening van het refrein, dat iedere keer opbeurender lijkt te klinken. Het is het kortste nummer van het album, maar het blijft lang, lang hangen.
Dan 'Locust', het nummer dat als 'single' naar voren werd geschoven deze zomer, als voorproefje. In eerste instantie was dit nummer een beetje wennen. Aan de ene kant onmiskenbaar Machine Head, maar tegelijk klinken er nieuwe dingen in door. Inmiddels is duidelijk waarom het nummer niet direct overkwam als geniaal: er gebeurt zó veel! Van de stampende en voortstuwende drums van Dave McClain, de baslijnen van Adam Duce die een fundament van heb ik jou daar neerleggen, het duale gitaargeweld van Phil Demmel en Flynn die dan weer elkaar versterken en dan weer elkaar uitdagen, een gevecht aangaan... De vocals, die duidelijk maken dat Flynn zo enorm gegroeid is als zanger in korte tijd, maken het geheel af. Intens, hard, snerpend, bruut, maar ook: melodieus, engelachtig bijna. Alles lijkt te kloppen in dit nummer, dat opgebouwd is rondom een paar tussenstukken waar het technisch vernuft vanaf springt en die zorgen voor een perfect geraamte. Als na 5 min 30 de zang er weer inkomt ontstaat er een gevoel van euforie, dat nog groter wordt rond 6 min als de intensiteit van de zang toeneemt. "Suffer unto the locust" -met alle liefde. Tering zeg.
Het midden van het album wordt gevormd door 'This is the End', dat opent met een klassieke gitaaropening dat klinkt als een requiem. Er is echter niemand gestorven, wat blijkt na een minuut als Flynn schreeuwt en de thrash-elementen binnen komen knallen: "this is now / and I don't care about last year". Machine Head is flink aanwezig in dit nummer, dat van alle nummers het meest door blijft knallen. Stevig, sterk, lekker. Alle bandleden komen volop aan bod in deze track, waar vooral McClain zich de longen uit het lijf lijkt te spelen. Goede keuze om zo midden op het album te plaatsen.
Aangekomen bij 'Darknes Within' valt er al snel te horen dat we met iets bijzonders te maken hebben. De enigszins haunting klinkende ingetogen gitaaropening plaveit de weg voor een nummer dat steeds aan intensiteit toeneemt, maar tegelijk ook steeds ruimtelijker wordt. Flynn is hier enorm op zijn plaats als zanger en vooral als tekstschrijver, met regels die gewoon perfect kloppen bij de sfeer van de muziek.
we built cathedrals to our pain established monuments to attain freedom from all of the scars and the sins lest we drown in the darkness within
Na dit stuk wordt het nummer voller, begint het steeds meer vorm te krijgen. Gitaar en bas bouwen een kathedraal met McClain op de drums als het fundament dat alles bij elkaar houdt. Als het refrein terugkomt klinkt Flynn's zang als de prelude naar een catharsis...
we built cathedrals to our pain established monuments to attain freedom from all of the scars and the sins lest we drown in the darkness within
...en die komt in de vorm van het fantastische gitaarspel dat volgt. 'Darkness Within' is een nummer waar zang en muziek elkaars cement zijn en het geheel op zo'n ingenieuze manier bij elkaar houden dat we hier kunnen spreken van een ware klassieker. Dit is een track die muziekliefhebbers nog lang zal heugen en daarnaast onophoudelijk inspiratie zal geven. Classic!
Na het meer melodieuze 'Darkness Within' wordt er bij 'Pearls Before the Swine' weer uit een harder vaatje getapt. In vergelijking met de rest van het album is dit nummer het meest afwijkende. De overige nummers zijn globaal ingezien in te delen in thrash of meer klassiek en melodieus, maar 'Pearls Before the Swine' zit daar eigenlijk een beetje tussenin. Toch is het onmiskenbaar een track van Machine Head, met de gitaren die zoals gebruikelijk aan het einde van een riff net dat tikje omhoog gaan, de drums die heerlijk variëren in tempo en de zang van Flynn die hier meer klinkt zoals gebruikelijk. Hoewel er na het middenstuk een deel is waar Flynn zeer helder en vrij hoog zingt, wederom een bewijs dat hij als zanger enorm gegroeid is. Eigenlijk klinkt deze track gewoon als oldschool Machine Head en dat is een aangenaam vertrouwd gevoel.
Afsluiter van Unto the Locust is de knaller 'Who We Are'. Een Pink Floyd-achtig opening met kinderstemmen die we "this is who we are / this is what I am / we have nowhere else to go / divided we will stand" horen zingen over een fanfare-drums op de achtergrond, een Spaans gitaar, strijkers en blazers. Dan knalt de drum naar de voorgrond en worden de kinderen vervangen door Flynn die uit volle overtuiging hetzelfde zingt: "this is who we are / this is what I am / we have nowhere else to go / divided we will stand". Dit is een metal-track met hardcore sentiment. Flynn heeft in een interview gezegd dat het vooral voor hemzelf geschreven is, maar tegelijk is dit een onvermijdelijke strijdkreet voor alle metalheads over de wereld. Halverwege vallen Duce en Demmel Flynn bij: "this is who we are / this is what I am / we have nowhere else to go / divided we will stand". De overtuiging groeit, helemaal als er een über-metalzanglijn voorbijkomt als "into glory we will ride!", dat dit wel eens een live-favoriet kan worden. Naast de overtuigende tekstuele impact bestaat 'Who We Are' namelijk uit een potje fenomenale riffs en drums en voortstuwende baslijnen. Een mooie afsluiter van deze onwaarschijnlijke plaat.
Machine Head heeft door de jaren heen bewezen een metalband te zijn om rekening mee te houden. Natuurlijk met hun inmiddels legendarische debuut Burn My Eyes, maar toch ook met hun vaak afgekraakte albums eind jaren negentig en begin 2000. Hun terugkeer naar de voorhoede van de metal kwam met Through the Ashes of Empires, hun geweldige plaat uit 2003. Met The Blackening creëerden de heren uit Oakland, CA een mijlpaal. Dat album kan gezien worden als een blauwdruk van wat metal allemaal is en allemaal kan zijn. Hard, snel, melodieus, prachtig, bruut, verwoestend. The Blackening zette Machine Head definitief naast Metallica als grootste en beste metalband aller tijden. De grote vraag bij een ieder was: wat nu? Wel, nu is er Unto the Locust. Machine Head bewijst met dit album nog steeds te kunnen groeien, nog steeds beter te kunnen worden en tracks te kunnen schrijven die muzikaal en tekstueel zo enorm sterk zijn dat er naar mijn bescheiden mening niemand meer is die daar aan kan tippen. Unto the Locust is een meesterwerk (ja, ik gebruik inderdaad dat woord) en Machine Head heeft bewezen de Champions League ontgroeid te zijn, Metallica ontgroeid te zijn. Machine Head is in a league of their own.
The Tree of Life (Terence Malick, 2011) Terence Malick staat bekend als een aparte filmmaker. Hij heeft in veertig jaar tijd slechts een handvol films geregisseerd, maar vrijwel al zijn films worden als meesterwerken beschouwd. Dit jaar stond hij in de schijnwerpers met zijn film The Tree of Life, die op het afgelopen Cannes Film Festival de Palm d’Or in de wacht heeft gesleept.
Ondanks sterren als Brad Pitt en Sean Penn is dit absoluut geen Hollywoodfilm en mensen die zo’n film verwachten zullen zwaar op de proef worden gesteld bij het kijken ervan. De film moet meer als een soort visuele en spirituele trip worden gezien. Een verhaal over opgroeien, over familieleven, over mensen, wordt afgewisseld met grote vragen over Het Leven Zelve, wat in deze film bestaat uit existentiële vragen aan God en uit beelden van de evolutie van het universum en onze aarde.
De evolutionaire beelden zijn werkelijk prachtig en National Geographic waardig. Ook de rest van de film is apart geschoten en een waar visueel spektakel. Er zit een zekere lineariteit in het verhaal, maar verwacht geen simpele vertelling en al helemaal geen uitleg. The Tree of Life is een film die je in het hart raakt met beelden en vragen en je doet beseffen dat een ieder het in eigen hand heeft om te genieten van het leven. Zorg ervoor dat de schoonheid van kleine en grote dingen binnen jouw blikveld valt en laat de donkere kanten van het bestaan niet je hele wezen verduisteren. The Tree of Life is een visueel spektakel en een zeer bijzondere filmervaring van twee en een half uur waar je even de tijd voor nodig hebt om alles te kunnen verwerken. Naast het visuele aspect speelt ook muziek in deze film van wezenlijk belang. We horen veel klassieke stukken, waaronder het prachtige Lacrimosa 2 van Zbigniew Preisner, en de muziek creëert een gevoel van vervreemding en speelt een belangrijke rol in het ontstaan van een gevoel van spirituele euforie. Zoals goede kunst betaamt, kan deze film je visie op het leven een beetje beïnvloeden. Ik ga zeker op herhaling.
Oordeel: 9/10
The Trip (Michael Winterbottom, 2011)
Dit keer geen visuele trip, maar een letterlijke trip -een soort roadmovie door het Noord-Engelse landschap langs verschillende restaurants. De reizigers? Twee Engelse komieken die eigenlijk zichzelf spelen: Steve Coogan en Rob Brydon. Coogan gaat op een trip door Engeland en aangezien zijn vriendin naar Amerika is gevlucht, komt hij uit bij Brydon, een oude vriend, om hem te vergezellen. Er gebeurt weinig tot niets in dit verhaal, wat tegelijk de charme als een minpunt is. Mannen die wel eens lange tijd met een vriend hebben opgetrokken zullen veel dingen herkennen, zoals onnozel liedjes meeneuriën en onzin ouwehoeren, maar wellicht dat dit ook voor vrouwen geldt.
De beelden van het landschap zijn mooi en hetzelfde geldt voor eten dat de heren in de restaurants voorgeschoteld krijgen. Wat Winterbottom in deze film vooral laat zien is de onzekerheid achter de komiek, welke vorm krijgt in de onderlinge ‘rivaliteit’ tussen de twee vrienden Coogan en Brydon. Het gebrek aan dramatische wendingen zorgt ervoor dat de film enigszins langdradig kan aanvoelen, maar tegelijk ook realistisch, want in het echte leven vinden er ook niet altijd dramatische wendingen plaats. Een aardige film, zonder pretenties.
Oordeel: 6,5/10
Pina (Wim Wenders, 2011)
De Duitse regisseur Wim Wenders was bezig aan een documentaire over de beroemde choreografe Pina Bausch, toen zij onverwacht overleed. Na een periode van rouw en verdriet besloten Wenders en de dansers die met Bausch samenwerkten om toch de film af te maken. Het werd uiteindelijk niet zozeer een documentaire, maar veeleer een eerbetoon aan dans in het algemeen en Pina Bausch in het bijzonder. De film is een visueel spektakel met prachtige dansuitvoeringen, die op een mooie manier in beeld zijn gebracht.
De verschillende dansers en danseressen blikken in enkele zinnen terug op hun herinneringen aan Pina en zo krijgen we een beeld van een zeer gedreven choreografe die heel haar hart en ziel in dans stopte. Let wel: het gaat hier niet om ‘So You Think You Can Dance’- of ‘Save the Last Dance’-achtige vormen van dans. Geen competitieve streetdance of meer van dat soort kul, maar dans als poëzie, als uitdrukkingsvorm van intense emoties waar geen woorden voor zijn. Dans als noodzaak, niet om indruk te maken op die lekkere gozer.
Er is aandacht voor het beroemde stuk Café Müller, gecreëerd door Pina Bausch, maar ook voor het klassieke Le Sacre du Printemps. Daarnaast zijn er nog zeer indrukwekkende opnamen van verschillende dansen op erg mooie locaties. Het geheel is in 3D gefilmd, wat in eerste instantie even wennen is, maar uiteindelijk zeker een toegevoegde waarde heeft. De dansers komen vanuit de filmwereld echt de zaal in en vooral de close-ups van de gezichten zijn fenomenaal om te zien. Ook in deze film krijgen we prachtige muziek uit verschillende culturen te horen. De muziek speelt een bijna even grote rol als de beweging, als de dans. Als documentaire is de film Pina allicht niet erg geslaagd, maar uiteindelijk heeft Wenders ook geen documentaire meer willen maken. Als een prachtige visuele film over dans is Pina absoluut wel geslaagd. Gaat dat zien.
Tall Ships / Nedry / 65daysofstatic in de Sugar Factory, Amsterdam, 19 november 2010
Het had wat voeten in aarde, dat binnenkomen in de Sugar Factory afgelopen vrijdag. Sinds ze een samenwerkingsverband met de Melkweg hebben, vinden er af en toe 'Melkweg-concerten' plaats in de normaal gesproken meer op club gerichte Sugar Factory. Wat infrastructuur betreft moeten er nog een aantal zaken worden fijngesteld. Bij de ingang van de club kunnen er namelijk geen Melkweg-lidmaatschappen worden gekocht, en ook voor de gastenlijst moet je bij de Melkweg zijn. Na dus in de rij te hebben gestaan bij de Sugar werd ik teruggestuurd naar de Melkweg. Daar aangekomen bleek de +1 niet op de gastenlijst te staan, een tegenvaller. Wat ook tegenviel: ik was mijn camera vergeten. Gelukkig woont een vriend die mee was op loopafstand van de Melkweg (in tegenstelling tot mijn fietsafstand) en had hij wel een camera liggen. Hiervan bleken echter de batterijen vrijwel leeg, waardoor er slechts enkele try-out foto's gemaakt zijn, uiteindelijk... Gelukkig zijn er tegenwoordig genoeg mensen die filmen bij concerten, dus ik zal hier wat Youtube video's inlassen. Goed, genoeg gezeur, op naar de muziek.
Tall Ships
Door bovengenoemde ellende miste ik het optreden van Tall Ships. Mensen in de zaal waren gematigd enthousiast over deze band. Zoek er wat van op zou ik zeggen. Wel op tijd was ik voor Nedry. Deze Engelse band maakt een soort mix tussen Ladytron en Animal Collective, alleen dan een aantal decibel lager. Mooie, sferische muziek, alleen toch een beetje saai af en toe. Er mocht wat mij betreft wel iets meer pit in. De band kwam vrij sympathiek over, waardoor er wel een leuke sfeer ontstond en de band ook op een mooi applaus kon rekenen. Maar het echte wachten was natuurlijk op 65daysofstatic.
Nedry
Voor mijzelf was dit alweer de tiende keer dat ik de mannen uit Sheffield aan het werk ging zien. Het mooie aan deze band is dat het eigenlijk niet uit maakt hoe vaak je ze ziet, want de energie blijft van deze gasten afspatten. Ze spelen iedere show alsof het hun laatste zal zijn en staan met volledige overgave op het podium. Ook dit keer in de Sugar Factory was het duidelijk dat, zodra de eerste tonen klinken, de muziek zowel band als publiek naar hogere regionen zou vervoeren.
65daysofstatic - Crash Tactics (gefilmd door Otkurom)
De setlist bestond uit een mooie mix tussen oud en nieuw materiaal, wat grofweg verdeeld kan worden in minder en meer electronisch. De band toverde uit verschillende synthesizers een arsenaal een geluiden, variërend van vage sferische tonen tot aan stampende technobeats, en legde daar overheen een lading aan lagen bestaande uit gitaar, drums en bas. Vooral de drummer, die zijn drumstel afranselde alsof hij hem na het optreden niet meer nodig had, lijkt een drijvende kracht op het podium. Het mooie aan het optreden was ook dat de bandleden regelmatig wisselden tussen instrumenten en synthesizers. Vrijwel allemaal drumden ze op een gegeven moment ergens op, wat een erg energieke show opleverde.
65daysofstatic - Radio Protector (gefilmd door Otkurom)
Naast oude publieksfavorieten als Retreat! Retreat! en Radio Protector, speelde de band ook twee nieuwe nummers van de Heavy Sky EP. Lange nummers, die rustig opbouwden naar euforische climaxen, iets waar 65daysofstatic sowieso goed in is. De reguliere set eindigden ze met mijn eigen nieuwe favoriete nummer: Tiger Girl. Met dit nummer steken ze een act als Underworld naar de kroon. Tiger Girl is de Born Slippy van 2010 en als Trainspotting nu geschreven/verfilmd zou worden, zou Tiger Girl prominent in deze film aanwezig zijn. Live werd dit nummer geniaal uitgevoerd, waardoor er een fantastisch gevoel van saamhorigheid werd gecreëerd in de zaal tussen fans en band, en na afloop van dit nummer barstte er een enorme ontlading los bij de toeschouwers. De band kwam nog terug voor één toegift, omdat ze die avond al weer snel terug naar Engeland moesten. Het is weer wachten op hun terugkeer. Gelukkig houden de heren van 65daysofstatic van optreden en kunnen we ze zeker volgend jaar terugverwachten.
I found this old 'review' I wrote about the then new album of Taking Back Sunday: Where You Want To Be. This must have been August 2004 or so. Travelled to England three times to see them that year, because I thought they would never play Holland. Irony had it that two months later they did play Holland... Funny that now Fred Mascherino is no longer in the band anymore, and that Adam Lazzara has announced that both John Nolan and Shaun Cooper will be rejoining the band to record a new album. That will be the first album in the original line-up since 2002. They've matured since then. I have matured since then. Fuck, that's almost ten years ago.. Taking Back Sunday sure did become a lot more famous than in those first moments. I had a bit of mailcontact with guitarist and founding member Eddie Reyes in 2001, before they even had their album out, will probably be a bit more difficult now... Anyway, here's my old review, obviously written by a fan who gets upset at people bashing his band.
It goes a little something like this...
Sometimes there's a band. They come together, play some music and have fun at it. They make a demo and put some songs on mp3.com [which used to host free mp3's back then, not only found TBS through it, but also Norma Jean and Fear Before the March of Flames, although the songs were of horribible audio quality]. People start downloading it and a lot of people like it. Why? Because it's friggin awesome. More and more people get to know about the music, because people start telling all their friends about this grand band. There's a vibe growing, a feeling of something beautiful that lies within reach. After a while the band manages to get signed to a record label. Hoorah! (or for some fucks: Sell-outs!) They re-record their demo songs and a couple of new ones. A fabulous album is born! Some people, who have been following the band since those early demo-downloading days, are very happy with this and they order the cd immediately. We now talk March/April 2002. The band gets to play quite a few shows in their home area. Slowly but surely more people hear about this band. Somehow suddenly it seems, they start to become quite big in the U.S.A. It takes quite a bit longer to reach the press in Europe, although England also jumps on the wagon after a bit. Here, right now, in lovely Holland, I haven't read a single letter about the band so far in any music magazine. Thank fuck we have the internet.
Anyway, after a lot of struggling with their sudden fame, an almost band break-up and finally an European tour, their second cd hits the stores. With two new band members, one lyricist/guitarist/singer and one bassist gone, and loads of shows played, one can't possibly expect a copy of the first cd. From now on I'll be less abstract.
Taking Back Sunday - Where You Want To Be
The new record of TBS. The first word that comes to mind: different. At first it feels less intense, more flagmatic, more polished. But then you realise that you shouldn't really compare it to the first record. This is a new record, new beginning, new material to infiltrate your ears and veins. When you pay a closer look to the lyrics, you find that they are far from "at best worse than teenage poetry". Differently structured than the ones on the first cd, but still cleverly haunting at times.
we're talking forever
and you feel almost better
but better
that's no excuse for tonight
you see
it's never bad enough to just leave or give up
but it's never good enough to feel right
you're as good as gold
built from distraction
and brilliantly dull
you know,
I had a better friend in my worst plans
then I ever had in either one of you
so what's it to you?
And yes, I realise this album isn't full of oneliners like Tell All Your Friends, but all the media are slashing down the lyrics and the music, which is complete bollocks. It all feels too "let's smash this mainstream band back into the gutter again" to me. 80% of the rockpress = frustrated-no-talented-failed-
musicians-having-vessels-full-of-grudges".
To the fans I'll say this: Listen closely to the new album, listen. You'll find yourself loving it more and more every time you put on the cd. From the pulsating A Decade Under the Influence to the beautiful quiet New American Classic you'll find grand songs. Stand up for your band, who are great guys (anyone who has been to a show of them would know that) and they make grand music. And hopefully will continue making a lot of grand music.
To anyone who keeps indulging in John Nolan's leaving: listen to Straylight Run. Taking Back Sunday has entered a new era with Fred Mascherino, and I'm kinda loving this era as well. Don't be too emo and bury yourself in the past. Things change, bands evolve and the polar caps are melting.
Straylight Run
To anyone who bashes TBS or any other band for the simple reason that they are "mainstream": Just shut the fuck up will ye? Take this into account: What is mainstream? How did a band become mainstream? To what worldwide extent is that band mainstream?
Follow the questions and you'll figure out the difference between a Britney Spears and a Brand New.
My last words before I'll sit down to greet all the hate comments:
I heart Where you want to be fully and truly.
---
Ah, I just looked it up. I wrote this on August 5th, 2004. Good old LiveJournal times...
Putting the characters of German Minister of Propaganda Joseph Goebbels and Dutch Jewish girl Anne Frank on the same stage seems a bit controversial at first, but the play “Anne and Goebbels: A Confrontation” by Eddy Habbema has a lot more to offer than mere sensationalism. The play focuses solely on the content of the respective diaries of Frank and Goebbels, with an occasional original audio bite or film clip to give some extra historical context. Anne Frank, played wonderfully by the beautiful Merel Polat, mostly sits on or around her bed on the left side of the stage, reading from her diary, which she named Kitty. She considers Kitty to be the only friend who can really listen to her, especially when she is hiding with her family in the Achterhuis. On the other side of the stage, sitting behind his desk, we find Joseph Goebbels, played by a charismatic Victor Löw. At times quiet and at times shouting, Goebbels recites his diary starting somewhere in the late nineteenth century. Through his remarks, we travel through the times of World War I and the Weimar Republic as seen through the eyes of a becoming national-socialist. The way Goebbels describes the uprising of Adolf Hitler in the late twenties and early thirties of the last century makes one feel more than a little unsettled, not so much because of the knowledge we now have, but more because it is not hard at all to understand some of the things Goebbels is saying.
