the Self Presents The Collective Unconscious Pt 11

Episode #11 from the series 'the Self Presents The Collective Unconscious' for Fnoob Techno Radio.

“Be silent and listen: have you recognized your madness and do you admit it? Have you noticed that all your foundations are completely mired in madness? Do you not want to recognize your madness and welcome it in a friendly manner? You wanted to accept everything. So accept madness too. Let the light of your madness shine, and it will suddenly dawn on you. Madness is not to be despised and not to be feared, but instead you should give it life...If you want to find paths, you should also not spurn madness, since it makes up such a great part of your nature...Be glad that you can recognize it, for you will thus avoid becoming its victim. Madness is a special form of the spirit and clings to all teachings and philosophies, but even more to daily life, since life itself is full of craziness and at bottom utterly illogical."

― C.G. Jung, The Red Book: A Reader's Edition

The Self Presents: The Collective Unconscious Pt 2

Second episode of my show The Collective Unconscious, recorded for Fnoob Techno Radio. This episode aired October 3rd, 2015 and features the likes of Juho Kahilainen, Cavalerra, A. Mochi and Milton Bradley, among others. A total of 18 songs in one hour. To give you all a taste of what's out there.

Inspired by the works of Carl Gustav Jung.

“Very early in history men began trying to express what they felt to be the soul or spirit of a rock by working it into a recognizable form. In many cases, the form was a more or less definite approximation to the human figure – for instance, the ancient menhirs with their crude outlines of faces, or the hermae that developed out of boundary stones in ancient Greece, or the many primitive stone idols with human features. The animation of stone must be explained as the projection of a more or less distinct content of the unconscious into the stone .” - Carl Jung, Man and his Symbols
 

"When the fantasies reach a certain level of intensity, they begin to break through into consciousness and create a conflict situation that becomes perceptible to the patient himself, splitting him into two personalities with different characters."

The Self presents: the Collective Unconscious Pt 1

Here's the first episode of my show The Self Presents: The Collective Unconscious. It aired at September 5th, 2015. As always in my techno sets, this set is influenced by the writings of Carl Gustav Jung.

The collective unconscious - so far as we can say anything about it at all  - appears to consist of mythological motifs or primordial images, for which reason the myths of all nations are its real exponents. In fact, the whole of mythology could be taken as a sort of projection of the collective unconscious... We can therefore study the collective unconscious in two ways, either in mythology or in the analysis of the individual. (Carl Jung. From The Structure of the Psyche, CW 8, par. 325.)





Archetypes constitute the structure of the collective unconscious - they are psychic innate dispositions to experience and represent basic human behavior and situations. Thus mother-child relationship is governed by the mother archetype. Father-child - by the father archetype. Birth, death, power and failure are controlled by archetypes. The religious and mystique experiences are also governed by archetypes.

The most important of all is the Self, which is the archetype of the Center of the psychic person, his/her totality or wholeness. The Center is made of the unity of conscious and unconscious reached through the individuation process.

Interview met Merlijn Poolman

"In veel scenes gaat het tegenwoordig meer om een goede hype dan om echte muziekkwaliteit. Dat is wel eens jammer."

Onlangs sprak ik met Robert Smit over onder meer Poptrash, een terugkerend evenement in Amsterdam met aandacht voor live muziek gecombineerd met dance. Deze keer aandacht voor een andere organisator uit een andere stad: Merlijn Poolman uit Groningen. Ik sprak Merlijn over zijn organisatiebezigheden, feesten in China en hernieuwde aandacht voor de offline samenleving. 

Scholierenfeest
Merlijn Poolman is nog onderweg als ik hem bel voor het interview. Ik hoor de wind door de telefoon, maar Merlijn rijdt niet rond in een dikke cabrio -hij zit op de fiets. Dat staat een interessant gesprek alleszins niet in de weg en op mijn vraag of Merlijn eens uit de doeken kan doen wat hij precies doet in Groningen geeft hij enthousiast en uitvoerig antwoord. "Ik beschouw mezelf als cultureel ondernemer. Ik ben een ondernemer met twee horecazaken -een restaurant en een nachtclub. Waarbij mijn compagnon meer het restaurantgedeelte doet en ik de club." Merlijn doet uit de doeken hoe hij nu precies is gekomen tot zijn huidige positie. Het lijkt een weg van toevalligheden. "Ik ben eigenlijk begonnen in de metalscene, gewoon met het organiseren van concertjes en dergelijke. In 2009 zat ik op de Academie voor Popcultuur, daar heb ik voor een schoolproject een tour voor mijn eigen band in Zuid-Amerika geregeld. Daar had ik subsidie voor gekregen en dat heb ik met de stichting Nederlandse Muziekexport opgezet. Dat is eigenlijk een beetje de basis geworden voor mijn verdere verloop als organisator. In het derde jaar van de studie heb ik stage gelopen bij Jeroen Brom, de manager van Epica. Toen heb ik bij het poppodium waar hij ook werkte een scholierenfeest georganiseerd, je weet wel, met van die slechte R&B. Dat was stiekem eigenlijk wel heel erg leuk om te doen, en dat was eigenlijk voor het eerst dat ik iets organiseerde dat heel erg buiten mijn eigen smaak lag."

Subsonic
Ondanks dat de muziek ver buiten zijn eigen terrein lag, beviel het hele proces Merlijn wel en smaakte het naar meer. "Die scholieren vonden het mooi, een vriend van mij draaide en iemand kwam mooie lampen ophangen en zo. Ik kwam er toen achter dat ik het leuk vond om iedereen dingen te laten doen waar ze goed in zijn. In het vierde jaar werd ik gebeld door een maat van de middelbare school, Jurriën, en die gaf aan samen met iemand anders, Rico, regelmatig een technofeestje te organiseren in de Pin-Up Club. Die club ging echter failliet ging, terwijl het technofeestje wel altijd goed liep. Techno was toen eind 2011 onder studenten in Groningen echt groot aan het worden. Jurriën vroeg toen aan mij of ik het niet zag zitten om een club te beginnen. Daar moest ik wel even over nadenken, want ik hield echt helemaal niet van uitgaan of dance enzo, dus dat voelde aanvankelijk wel apart. Maar ik had nog een afstudeerproject nodig, en ik vond ook dat feestje dat ik eerder organiseerde erg leuk, dus ik dacht: "Fuck it! Waarom niet? We beginnen gewoon!" Toen zijn we die tent gewoon begonnen. Dat werd Subsonic, voor de openminded dance liefhebber, van melodische house tot aan breakcore. Op cheesy R&B en EDM shit na kon eigenlijk bijna alles."

Simplon
Naast Subsonic is Merlijn inmiddels ook elders actief in Groningen. "Vorig jaar ben ik aan de gang gegaan bij poppodium Simplon. Dat was failliet gegaan, maar is inmiddels weer opnieuw gestart. Daar ben ik programmering gaan doen, voornamelijk van dance en metal. Vervolgens mocht ik ook voor Bevrijdingsdag de dance programmeren. Nu zijn we weer bezig om Simplon te laten herrijzen. Dat was toch een beetje op sterven na dood." De andere omgeving van Simplon is ook weer een mooie uitdaging, geeft Merlijn aan. "Ik leer hier als programmeur weer veel bij. Bij Subsonic is het allemaal wat laagdrempeliger, met een lage entree en veel doorloop. Bij Simplon betaal je toch vaak minimaal 12,50eu entree ofzo en dan kies je echt voor een bepaalde avond. Het is een andere manier van programmeren. Niet altijd even makkelijk, maar wel erg leerzaam."

China
Buiten Groningen richt Merlijn tegenwoordig zijn pijlen ook nog op andere plekken, en dan heb ik het niet over de Randstad. "We zijn op dit moment ook bezig met China. Daar zijn we nu drie keer geweest. Ik las vorig jaar een artikel op Vice over een Nederlandse jongen die daar met zijn Chinese vriendin de scene een beetje aan het verbouwen is en een club heeft in een kelder daar." Merlijn besloot contact met hem op te nemen, iets waar nog een stevige investering voor moest worden gedaan. "Ik heb hem opgezocht op Facebook en een berichtje gestuurd. Dat kostte overigens 70 cent om dat aan te laten komen in zijn postvak, want we hadden geen gemeenschappelijke vrienden!" aldus een lachende Merlijn. "Ik zei hem dat het ik erg tof vond wat hij aan het doen was en dat ik ook een kelder had met een club, en of we niet eens met elkaar konden Skypen. Toen bleek dat hij heel graag eens de jongens van Kamara wilden hebben, uit Arnhem. Die hadden al eens in de Subsonic gestaan. Ik kon ze helpen aan subsidie, zodat we daar heen konden. Uiteindelijk zijn we met hen en Dr. Lektroluv heen gegaan en hebben daar een tourtje gedaan. Dat was fantastisch."

Kutmuziek 
De attitude van de mensen in China werkte verfrissend op Merlijn. "Ik merkte dat mensen in China nog heel erg open zijn en niet zo gekaderd zijn binnen bepaalde genres. Dat was heel tof om te zien en het was heel erg gaaf om muziek die met passie gemaakt wordt daar heen te brengen, in plaats van al de overgehypte shit. Zo organiseren wij daar volgend jaar, als alles een beetje meezit qua organisatie en dergelijke, het eerste hardcore feest in China. Ik houd eigenlijk echt van 'kutmuziek' en ik vind het mooi om die steeds meer de wereld in te brengen. Ik vind het mooi om mensen even uit hun comfortzone te halen en hen een andere zone in te brengen, die uiteindelijk ook wel weer een andere comfortzone voor hen kan worden." De openminded scene in China staat volgens Merlijn in contrast met hoe het er meestal in Nederland aan toe gaat. "Een nadeel tegenwoordig in de house en techno scene, maar eigenlijk bijkans elke scene, is dat mensen minder bezig zijn met de line-up, maar meer met het feit of het een druk feestje is waar je gezien kunt worden. Het gaat meer om een goede promo of hype dan om de echte muziekkwaliteit. Dat is wel eens jammer, en maakt het ook moeilijk."

Groningen

De veranderende scenes ziet Merlijn echter ook weer als een uitdaging. "Zeker in techno en house, en dan voornamelijk de toegankelijk segmenten daarvan, vind ik het heel lastig inschatten wat nu nog werkt. Ook omdat Groningen wat dat betreft totaal niet representatief is voor de rest van het land. Ik ben soms wel jaloers op Rotterdam, die scene daar, waar goede punkertechno, met gave artiesten van een goed label, trekt gewoon nog steeds 300 man. Dat is toch een beetje de stijl waar we een paar jaar geleden met Subsonic ook mee bezig waren, maar dat kan hier eigenlijk niet meer." Toch ziet Merlijn veel pluspunten van het werkzaam zijn in Groningen. "Iedereen kent elkaar, iedereen gaat naar elkaars feestjes en helpt elkaar ook. Natuurlijk is er wel concurrentie, maar op een gezonde manier. We werken elkaar niet tegen. We hebben echt het gevoel dat we het met elkaar moeten doen, dus we hebben ook belang bij samenwerking. We leven ook een beetje geïsoleerd in het noorden. We werken daarom ook leuk samen met bijvoorbeeld organisaties in Leeuwarden. We houden ons ook een beetje verre van wat allemaal hip is enzo in de Randstad. We houden ons daar niet echt mee bezig."

Subciety
Naast zijn werk als organisator voor Subsonic en Simplon, richt Merlijn zijn pijlen ook op een ander groots plan. "We zijn vanuit Groningen bezig met het ontwikkelen van een nieuwe soort internet: Subciety. Een samenleving onder de 'normale' samenleving, waarin we vooral inzetten op verbindingen in real life. We worden al jarenlang eigenlijk geacht alles zoveel mogelijk online te doen, terwijl eigenlijk de meest interessante dingen gebeuren als we gewoon in het echte leven elkaar ontmoeten en bier drinken en ouwehoeren. We willen met Subciety inzetten op ontmoetingen in real life, of dat nou bij een technofeestje is of gewoon een fucking modelspoortreinenvereniging. Dat je een overzicht hebt van wat er waar gebeurt als je ergens bent. Dat je bijvoorbeeld in Rome bent en wilt weten waar nou een goede metalbar is en dat je dan via twee klikjes in een kleurensysteem kunt zien waar gelijkgestemden zijn. Dat je alles van Airbnb tot aan Whatsapp tot aan je Facebookvrienden eigenlijk comprimeert tot een hele basic verbinding."

Stimuleren van ontmoetingen
In zekere zin sluit zijn werk als organisator erg goed aan bij zijn plannen voor Subciety. Beide draaien om het in contact brengen van mensen. "Precies. De focus ligt dus op het stimuleren van ontmoetingen in het echte leven. Je daadwerkelijke aanwezigheid en real life verbindingen worden dan ook beloond, met een soort van puntensysteem. Dat je aangeeft dat je ergens heen gaat en er dan ook daadwerkelijk bent en ook lang blijft. Je kunt dan bijvoorbeeld ook punten krijgen als je 6 uur lang niet online bent, omdat je aan het slapen bent of aan het sporten of aan het feesten. Het doel is om in 2020, als het internet zo'n beetje 20 jaar bestaat, weer een beetje meer hier aanwezig te zijn, in deze wereld. We willen dat stimuleren door in eerste instantie een overzicht te bieden van wat er is, en hoe je zo snel mogelijk in contact komt met leuke mensen die je wil ontmoeten. Daarnaast willen we ook spammen zoveel mogelijk voorkomen. Als je bijvoorbeeld 50 mensen uitnodigt en er komen er maar 2 opdagen, verdien je weinig geloofwaardigheid. Dat willen we vooral doen aan de hand van kleurencombinaties en niet met cijfers, omdat cijfers teveel afhangen van de willekeur van de beoordelaar. We willen juist meer de associatieve kant op. Het is een heel groot plan om uiteindelijk het nieuwe Facebook te worden, maar dan beter!"

Kijk, zulke plannen kunnen we alleen maar omarmen. Tot het zover is, kun je in ieder geval altijd langskomen bij de Subsonic of Simplon om in real life bier te drinken met anderen. Grote kans dat je met Merlijn zelf ook ergens een biertje kunt drinken en tijdens een gesprek tot interessante ingevingen komt. Dus, sluit je browser na het lezen van dit blog en hop, de wereld in!

Mixtape Review #002 - Morphosis live @ Boilerroom

Ok it's been a long, long time since I wrote Mixtape Review #001. It was my intention to write two or so of these reviews a month, but sometimes it just so happens that life catches up with you while you are making all these plans. Anyway, now it's finally time for review #002 and this time I focus on one of my favourite dj/producers around: the infamous Morphosis. The setting of this particular set I am focusing on isn't all that spectular, since everybody and their grandma seems to be doing sets for Boiler Room these days, but the quality of the set itself is simply mindblowing and leaves us gasping for air, not sure whether or not we want more because the preceding hour just has been so fucking intense.

 

The Artist
Let me quickly introduce Morphosis to those who are unfamiliar with him and his work. Morphosis, real name Rabih Beaini, is a Lebanese electronic music artist and already active in the scene since the early 1990's. First in Lebanon, later in Italy, where he moved to to learn more about producing. In 2005 he started his own label, called Morphine Records. Mostly to release his own material, but also work by other artists like the amazing Hieroglyphic Being or Metasplice. One of the latest records released on the label is one by Morphosis himself: What Have We Learned (2011), which received heaps of praise by almost all reviewers and includes the track 'Too Far', that some of you might know in the form of one of the two Marcel Dettmann edits.

 
Back to Morphosis himself. What really draws me to both his own productions and his style of dj-ing is his love for deep and weird tunes in combination with a sense of freedom. His own tracks are heavily influenced by African music and jazz and he himself often cites Sun-Ra as one of his core influences. In my book, a dj citing Sun-Ra as an influence has my attention and I believe that Morphosis does a wonderful job in referencing to this legend and at the same time adding beautiful details originating in other musical genres. The result is something unmistakably Morphosis. The same goes for his dj-sets, in which he sometimes totally disrespects the rules of synchronizing or sequencing, in favour of the atmosphere and the quality of the songs. He can do a 5 hour live set that starts off with African freejazz and ends in smashing techno (Dekmantel party) or do a 3 hour liveset at Panorama Bar which includes the like of Sunn O))), as published by mnml ssgs. That set on mnml sggs by the way is how I got to know about Morphosis about a year ago. I can only hope that a blog post like the one I am writing here can do the same for some readers.

The Mix
Back to the mix at hand here. Let's open with a minor statement: this is one of the best mixes I have ever heard. Ever. I must have listened to this recording about seventeen times by now and I keep coming back to it. Although I must say it is not a mix that you put on play on just any occasion. It's certainly no happy-go-lucky cheerful background mix. It's intense. As fuck. When I listen to this mix, I am just not here anymore. I enter a true head trip that takes me through the history of music, of mankind and also through the multiverse of Being. 

There's a perfect amount and combination of vocals, kicks, beats and claps, snares and noises, highs and lows. Morphosis puts together a selection that encompasses the totality of Life Herself and at the same time manages to get Her to dance. Both physically and philosophically. Morphosis swings between jazz, new wave, techno, ambient, middle eastern, no wave, post punk, noise, chansons... it's equal parts Throbbing Gristle, the soundtrack to 2001: A SPACE ODYSSEY and Checkpoint 303. Morphosis offers us a vocal madness, a neuro-tribalism, a melting into an almost psychedelic experience.

More than just a regular dj, Morphosis is a sculptor of sounds. He erects a statue during his set, yet not one that is solid and stable, but rather one that is fluid, with ever changing appearances, always relocating the boundaries between the Real and the Imagined. Around the statue, but still within the music, there's a madness of people getting lost in hypnotic dances, becoming one with the dance itself, completely unaware of their surroundings. Fuck, they even become their surroundings.

It's hard to say what my favourite part of this set is. Perhaps even impossible, because there are so many elements that make me lose my mind. Let me point out one of them though: the finale. From 55 minutes onwards in the set, I as listener don't know what the fuck is going on anymore. The build up until that moment followed by those glorious final minutes? Those birdlike cackles, the loud overwhelming noise parts and eventually the Arabic chanting and tunes... it makes me collapse inside myself, turning my insides into a mist of vapour and my consciousness into a state of effervescence that alters the conditions of my psychic reality...

If you'd like to go on an adventure with some friends, just put on this mix, lie down on the floor, stare at the ceiling and within no time you are everywhere but here... And you don't even need any substance for that, the music itself will do the work. 

What a wonderful set.

the Self - Confronting the Shadow (A Techno Play in Three Acts)

i) Climbing the Mountain
After a long internal struggle, he has made the decision. To no longer be afraid to step forward. To face the shadow side of his unconscious head on. Adamant not to flinch, to take this journey to the end. Filled with a sense of ecstatic bliss he starts his ascent of the mountain. His odyssey takes him through hymns in the wind and he passes countless archetypes, those primordial images that pre-exist the Self. The trickster, the snake eating its tail, anima figures. He hums mantras and dances to percussion so the body and the mind can become one. The realisation: 'you can't fall off a mountain!' He reaches a calm near the top of the mountain. A cave near the center of the soul, close to the inner nucleus of the psyche. Chanting, a trance, a waking dream. It is here where the real inner journey towards the shadow side of the Self begins.

The Self - Confronting the Shadow (A Play in Three Acts) by The_Self on Mixcloud

ii) Tapping into the Dream
In the dream things start to intensify. Eternal sounds come from both high above and deep below and start to envelope his Being. Aspects from the ancient and everlasting collective unconscious try to tap into him, trying to defy his Ego. Pure fear dances around the fire together with pure joy and his feminine side devours his masculinity and vice versa. Time becomes an eternal becoming of past-present-future in a crystalized image of future memories. A tower of psychedelic understanding weighs heavy on his heart, arrows of longing pierce his soul. Yet no harm is done because he searches this dancing of the Ego and the Soul.

iii) Acceptance and Rebirth
At the most frightening of moments it dawns on him, the realisation of what is necessary. He looks around and despite the chills over his spine he knows. He takes a deep breath and with full responsibility he accepts. His glooms, his downfalls, his fears, his desires. The fringes of his unconscious start spinning, spiralling towards the inner nucleus, towards the Self. He realises the ultimate core might never be reached, but that Life Herself is an eternal becoming Whole. He hears his unconscious calling out: "Look at me!" And as he stares into the dark depths he realises his vision plunges deep into his own eyes. A circling, a spiralling, a dancing! In an ever returning rebirth, aimed towards the completion of rituals, the Becoming Whole of the Self.

Kalkbrenner kleurt keurig binnen de keta-lijnen

Paul Kalkbrenner
Heineken Music Hall, Amsterdam, 9 maart 2013

Afgelopen weekend was het weer tijd voor 5 Days Off, het jaarlijks terugkerende dancefestijn in de hoofdstad van ons landje. Waar de shows over het algemeen in de Melkweg en de Paradiso plaatsvinden, stond er zaterdag ook nog een feestje in de Heineken Music Hall gepland: Paul Kalkbrenner. Namens Jimmy Alter ging ik eens poolshoogte nemen.

De voordelen van de Heineken Music Hall zijn er zeker. Zoals een goed geluid en vrijwel altijd genoeg bewegingsruimte, zelfs als het uitverkocht is zoals ook deze avond. Nadelen zijn er ook, zoals altijd pokkelang moeten wachten om je jas op te hangen, waardoor het vrijwel onmogelijk is om deze avond voorprogramma Michel de Hey mee te pakken. Maar och, daar malen we niet om, want we zijn hier om de sympathieke Paul Kalkbrenner te aanschouwen. De Duitser gaat al geruime tijd mee in de dance scene (in 2001 bracht hij reeds platen uit op het BPitch Control label van de schone koningin Ellen Allien), maar hij brak echt door met zijn plaatBerling Calling in 2008. Op dit album stond zijn wereldhit ‘Sky and Sand’ dat hij samen met broer Fritz Kalkbrenner (true story) maakte.

Zijn groeiende populariteit heeft ervoor gezorgd dat hij inmiddels dus in de HMH staat. We gunnen hem dat van harte, maar toch zou het fijner zijn geweest om hem in een wat kleinere zaal te mogen aanschouwen. De helft van de mensen vanavond lijkt hem vooral te kennen van zijn wereldhit en lijkt daar dan ook met smart op te wachten. Als Kalkbrenner ‘Sky and Sand’ als een van de allerlaatste nummers toch nog laat horen is dat voor velen een geschenk uit de hemel, maar het had echt niet gehoeven. Kalkbrenner laat namelijk horen een stuk meer in zijn mars te hebben dan dit en het spelen van zijn hitje lijkt een knieval naar de luisteraar. Maar ach, de mensen willen dansen van herkenning en dat doen ze dan ook met blijde gezichten.

Maar genoeg over de afsluiting van zijn set en even terug naar het begin. Het eerste half uur begint Kalkbrenner aarzelend, maar weet hij een licht lentegevoel neer te zetten (zeer welkom met de ellende buiten). Langzaam kabbelt dit gevoel echter weg richting een kale techno dat eigenlijk geen techno is. Kalkbrenner lijkt te aarzelen en het publiek aarzelt met hem mee. Het middenstuk, waarin hij zelfs drie keer doet alsof het feestje al voorbij is, voelt een beetje onwerkelijk en ongemakkelijk. Een gevoel van twijfel bekruipt ons -is dit het? We drinken nog maar eens een plastic pul pils leeg en geven hem nog even het voordeel van onze twijfel.

Dan! Lichtpuntjes! En niet alleen de redelijk toffe visuals (na de visuals van Skrillex en Kraftwerk te hebben gezien imponeert weinig meer op dit gebied), maar ook de muziek. Kalkbrenner lijkt zijn groove te hebben gevonden en begint zowaar te beuken. Zonder daarbij zijn kenmerkende warme geluid te verliezen overigens. Een veel te korte versie van de grandioze remix van 2Raumwohnung’s ‘Wir Werden Sehen’ (die had gewoon de volle negen minuten moeten duren en niet gevolgd moeten worden met een minuut stilte) is de prelude van een fantastisch uur, waarin vooral ‘Gebrünn Gebrünn’ opvalt, dat in een stevige en hypnotiserende variant wordt gedraaid. En dan heeft Kalkbrenner het toch nog voor elkaar: we willen niet naar huis. Neen, wij willen dansen! dansen! en koude pintjes drinken! Hij draait gelukkig een stuk langer door dan gepland, maar om middernacht neemt hij dan toch afscheid van ons.

Kalkbrenner is verre van een avontuurlijke producer of dj die dwars over alle keta-lijnen heen kleurt, maar hij weet toch wel iedere keer een verdomd fijne sfeer neer te zetten. Niet te moeilijk, zodat ook een deel van de minder geoefende muziekliefhebber het kan waarderen, maar toch: nice! En met een warm en goed gevoel verdwijnen we in de ijskoude nacht, waarin we hier en daar sneeuwkastelen in de lucht lijken te zien…

[Geschreven voor Jimmy Alter]

Mixtape review #001 - Prologue Special - Claudio PRC & Svart1 - 111 (live and unreleased)

From now on I will be doing a series of Mixtape reviews every now and then. They will include the regular mixtapes by artists, but also livesets or special collaborations, that function as inspiration for my work as the Self. The reviews will mostly be positive, because I aim to shed some light on the more interesting and intriguing sets out there. On the one hand because I think they deserve the attention (some gems are highly underlistened to!), but also because I think some of these sets will actually provide the listener that dares to put some effort in listening with wonderful journeys that will bring joy to the soul. Come to think of it, maybe a review isn't the right word, because I will try to describe what is happening to me when I listen to these sets. Perhaps it's better to see it more as a poetic description of the affects these sounds have on me.

The Artists

First one up in this series is a live recording by Claudio PRC and Svart1 together on a Prologue label night in 2012. Both Italian artists have a knack for delivering richly textured landscape techno that is both unsettling and uplifting. Indeed, that is possible. I first heard Claudio PRC through a friend (Syst_M -a great Dutch dj and also the mastermind behind Death Metal Disco Club). The sounds by Claudio PRC immediately struck a chord with me and ever since then I have been closely following his releases. His album Inner State (released on Prologue) is a very fine piece of work that explores the deeper world of techno. In an interview on the blog Subsekt he talks about what music is to him. His answer should give you enough insight in his work to make sure to check him out: 

"Music is everything and nothing. Music is an abstract mystery which attracts infinite things like every kind of emotion, music is art, science and sacredness, it is a universal language that makes an individual unique, music is social relations, a reason for aggregation, it is a refuge, a way to escape from reality, music is sound that fills our innermost being, its power is so big as to make it invisible, and because of this, I like to think that music is all in the absolute nothingness."

Svart1, who just like Claudio PRC hails from the isle of Sardinia, is less of a techno producer and more of a soundscape artist. His work varies from ambient to industrial, always with a dark undertone. However, he is also able to create lighter pieces of work in different collaborations (like his work with Shattered Hand). On Svart1's website his art is described as follows: 

"His sounds, nordic-style typically, are the result of a microcosm of dark and gloomy sound characterized by minimal movements between low evolutionary where used in a thunderous, metallic roar, shadowy presences that materialize sound, like the experience and the feeling of alienation between dark presence floating around the ears of the unconscious passenger." 

Apart from music, Svart1 is also active as a visual artist, creating images that feel like a logical companion to his sounds. His album Satanische Helden is supposed to be out soon on Industrial Culture and proves to be something that's definitely worth looking out for.

The Mixtape

Below you will find both the liveset and my review. I am not sure what's the best approach in this, if you could better listen to the set first and then read the accompanied text, or vice versa. Either way, let these sounds envelop you and enjoy.

The opening of this set is quiet and almost organic, fluid. There's found sound footage carefully wrapped in a form suited for intent listening. You start to feel and realise that your hearing is changing in the process of listening. You stroll through a by man deserted place, where you can only hear the sound of poems being recited by grass and water. There's the sound of litte insects dreaming about Edgar Allan Poe like worlds, beetles waking up into a Kafkaesque fantasy.

Around ten minutes into the mix, faint middle eastern sounds mark a change in pace and direction. Things get more unsettling, unheimisch, as if you're now wandering around lost in an underground cave, with no light, no hope. There's a tinge of despair, but at the same time you don't wish to be anywhere else. Slowly you start focusssing on the never ceasing lower sounds, as if they are marks for your footsteps. The agony becomes enveloped in a sense of euphoria, with wicked grins of pure bliss. This cannot ever end, this must continue, especially when tribalistic percussion elements come setting in, causing a hypnotic state.

After about half an hour, shamanistic tribal influences slowly enter the void, albeit a rather industrialized form of shamanism, as if machines start dancing ancient rituals, forming an assemblage of oppossites in which they unite themselves and the listener.

The final quarter feels like an escape. You're crawling out of the dark cave and you see the dark starry sky, feeling the fresh nightwind on your face. A profound acknowledgement of your existence comes settling in your mind. Listening intently to those final sounds, you feel great to be alive...

Additional info:

Prologue Special - Claudio PRC & Svart1 - 111

Sixty minutes of unreleased material between heavy and smooth atmospheres framed with slow and obstinate Techno grooves. Originally performed during the Prologue Label Night in Cagliari (Sardinia), May 2012.

Released by: Prologue Music.
Release date: Oct 1, 2012.

claudioprc.blogspot.it

svart1.altervista.org
www.prologue-booking.com

Mix - Collab 001 - Syst M & the Self - 'Encounters with the Anima'

Syst M & the Self - Collab 001 - 'Encounters with the Anima' by The_Self on Mixcloud

A Replicant's Dream (Noyster Mixtape)

A Replicant's Dream (Noyster Mixtape April 27th, 2012) by Black Oysters on Mixcloud

Aucan -geniaal amalgaam van postrock, electronica en noise

Woensdag 28 maart speelt het Italiaanse Aucan in de OT301 in Amsterdam en op donderdag 29 maart in het Paard van Troje in Den Haag. Deze Italiaanse band is sinds 2007 bezig aan een geweldige opmars in de Europese electronica scene. Het drietal uit Brescia begon als een soort funky noiserock trio, iets dat ook op debuutplaat Aucan (2008) te horen is. Duidelijk is dat de muziek van de Italianen zich de afgelopen jaren heeft doorontwikkeld. Via een meer dubstep-achtige benadering op de DNA EP (2010), is het geluid op de meest recente plaat Black Rainbow (2011) een amalgaam geworden van noise, dubstep, postrock en experimentele electronica. Wat overheerst is een donker en onheilspellend geluid, met onrustbarende zangstukken verwerkt in de intelligent opgebouwde geluidsstructuren.

Live heeft Aucan de afgelopen jaren een steengoede reputatie opgebouwd. De muziek is tijdens de liveshows nog intenser en de drie Italianen geven een overdonderende energieke show weg. Vergelijkingen met bands als 65daysofstatic, HEALTH en Fuck Buttons zijn al gemaakt, hoewel de sterkte van Aucan ook schuilt in het feit dat ze een geheel eigen geluid hebben. Ze hebben al in het voorprogramma gestaan van Placebo, Tim Hecker en Steve Aoki en zijn inmiddels toe aan hun tweede Europese tour als headliner sinds Black Rainbow vorig jaar is uitgekomen. Aankomende woensdag in OT301 met Knalpot in het voorprogramma en donderdag dus in Paard van Troje, met in het voorprogramma de Nederlandse live elektro/techno/rave-act Black Oysters.