Interview Emma Ruth Rundle

Kwetsbare kracht

Met het album ‘Marked for Death’ zette de uit Los Angeles afkomstige Emma Ruth Rundle zichzelf vorig jaar definitief op de kaart als soloartiest. Haar door drone, shoegaze en folk gedreven muziek komt recht uit haar kwetsbare lichaam en het gekwelde hart. Geknakt is zij echter alleszins niet.

Soms is daar een album dat direct bij de eerste luisterbeurten al onder de huid gaat zitten. Waar de muziek weerhaakjes plaatst in de ziel en zich niet meer laat verwijderen, ondersteund door teksten die steeds dieper het hoofd en het hart indringen. ‘Marked for Death’ van de Amerikaanse Emma Ruth Rundle is zo’n plaat. Met regelmaat wordt een gebrek aan zeggingskracht en vertelvermogen in muziek verward met oprechtheid, maar de openhartigheid die Rundle tentoonspreidt in haar werk is krachtdadig in al haar pracht en raakt de luisteraar tot in het diepste wezen.

Leed

Als een gesprek met de bevlogen artiest dat oordeel alleen maar sterkt, is duidelijk dat we te maken hebben met een persoon die niet valt los te koppelen van wat zij creëert. ‘Don’t say this house is haunted / this house is haunted like hell on earth for me’ zingt Rundle in het nummer ‘Haunted Houses’ van haar album ‘Some Heavy Ocean’, en dat gaat op voor al haar solowerk.
Op ‘Marked for Death’ is zelfs sprake van een overtreffende trap daarvan. In acht nummers komen liefde, lichamelijk en geestelijk leed, verlies en de dood voorbij in prachtige poëzie omgeven door aangrijpende texturen van lagen gitaar. Het tot leven brengen van deze nummers tijdens haar optredens is voor Rundle vaak een aangrijpende ervaring. “Tijdens het schrijven van ‘Marked for Death’ was het een doel om een zo eerlijk en persoonlijk mogelijk album te schrijven. Als ik dat materiaal nu live speel, heb ik daar soms moeite mee. Het brengt me terug naar een aantal van de meer donkere hoeken van mijn leven en hoe ik die ervaren heb. Dat is wel eens een worsteling op emotioneel gebied, vooral als ik solo speel. Het mooie van alleen op het podium staan is dat het me de ruimte geeft om echt op te gaan in de nummers, om er geheel mee verbonden te zijn. Ik kan de nummers dan ook aanpassen aan het moment, aan hoe ik me voel. Dat is voor mij van essentieel belang. De laatste tijd heb ik in de Verenigde Staten veel gespeeld met een band, waarbij het meer om de groepsdynamiek gaat. Ook dan investeer ik veel emotie in het optreden, maar in emotioneel opzicht is het dan toch minder intens. De concerten worden er anders door: minder intiem, maar soms ook juist krachtiger en harder.”

Foto: Niels Tubbing

Kwikzilver

De open houding in haar muziek maakt Rundle in zekere zin kwetsbaar, zowel tijdens optredens als naar haar publiek toe. Het van haar afschrijven van ellende helpt haar om verder te gaan met haar leven, om zaken af te sluiten. Maar het steeds weer spelen van het materiaal is soms als het openhalen van oude wonden. Ook in haar interviews heeft Rundle dezelfde openheid en vertelt ze zonder terughoudendheid over problemen die ze heeft gehad met drank en drugs, over persoonlijk verlies en over haar aandoening adenomyose.
Op de vraag of haar eerlijkheid wel eens als een boemerang terug knalt, antwoordt Rundle bevestigend: “Ja, toch wel... Ik houd er eigenlijk niet van als mensen me vragen stellen over zaken die ik ooit eens heb gezegd. Ik heb een kwikzilveren geest als mens en als artiest, en vind dat ik de vrijheid heb om te veranderen van mening en van stijl. Dat is erg belangrijk voor me. Absolute waarheid bestaat niet, alles is toegestaan. Het hangt ook heel erg af van de stemming waarin ik me bevind op het moment dat mensen me vragen stellen. Soms kan ik transparant zijn en geef ik persoonlijke en uitgediepte antwoorden, maar soms ook gewoon niet. Wat betreft mijn teksten: ik spreek zelden over de betekenissen daarvan, omdat die me na aan het hart liggen. Toen ik opgroeide was ik vaak teleurgesteld in het muziekaanbod. Ik ben altijd erg bezig met teksten, ze zijn een integraal onderdeel van de totaalervaring. Ik ben een erg gevoelig persoon. Tijdens optredens heb ik het soms moeilijk – als ik erg moe ben, als ik niet gegeten en slecht geslapen heb… Dan komen de emoties extra hard binnen. Tijdens mijn tour voor ‘Some Heavy Ocean’ moest ik soms huilen tijdens een show. Als ik de muziek speel, word ik teruggebracht naar het moment dat ik het nummer schreef. En als dat een pijnlijk moment is, dan voel je dat... Het gaat uiteindelijk om de emotionele lading van de nummers, dus als ik dat voel tijdens het spelen dan betekent het dat ik een juiste staat bereik om de muziek over te brengen. Het ergste dat je kan overkomen is dat je een show speelt en niets voelt. Dan wordt een act.”

Foto: Niels Tubbing

Autonoom

Naast haar eigen werk, dat naast ‘Marked for Death’ bestaat uit het instrumentale album ‘Electric Guitar 1’ (2011) en het reeds genoemde, indringende ‘Some Heavy Ocean’ (2014), heeft Rundle een aardige muzikale reis achter de rug in verschillende bands, en niet de minste. Na het oprichten van The Nocturnes in Los Angeles komt ze in aanraking met Red Sparowes, waar zij als gitarist aanhaakt ten tijde van het album ‘The Fear Is Excruciating, but therein Lies the Answer’.
Samen met Greg Burns, bassist van die band, start ze in 2012 Marriages. Die band ontstaat als Red Sparowes wordt gevraagd om het voorprogramma te spelen van Russian Circles. Niet alle bandleden kunnen, maar dat weerhoudt Burns en Rundle niet. Speciaal voor het optreden schrijven ze het album ‘Kitsune’ en wegens positieve reacties besluiten ze daarmee verder te gaan. In 2015 brengt het tweetal, inmiddels aangevuld met drummer Andrew Clinco, opvolger ‘Salome’ uit. Daarnaast experimenteert Rundle nog als The Headless Prince Of Zolpidem, waarmee zij voornamelijk met vocale effecten en texturen speelt.
Hoewel er zeker een rode draad loopt door al haar werk, is ook duidelijk dat Rundle als artiest en als persoon in een constant proces zit. Dat proces is er voor Rundle over het algemeen niet eentje dat ze volledig heeft uitgedokterd. “Ik weet nooit precies waar ik heen ga, en houd er ook niet van als ik teveel wordt gekoppeld aan wat ik in het verleden heb gedaan. Elke keer als ik wel een plan maak, gebeurt er weer iets waardoor mijn leven verandert en ik mezelf op onverwachte plekken terugvind, zowel geografisch gezien als op psychologisch vlak. Tot voor kort was ik van plan om ‘Marked for Death’ op te volgen met een akoestisch album, waarvoor ik zelfs al lessen klassieke gitaar volgde en me richtte op het verbeteren van mijn finger picking skills. Maar het spelen met een band de afgelopen tijd heeft me weer doen verlangen naar een focus op volledige instrumentatie. Dus het is afwachten, de tijd zal het leren. Voorlopig heb ik eerst een lange tour in Europa voor de boeg, dus over twee maanden zal ik waarschijnlijk weer een ander persoon zijn. Wat ik wel kan zeggen is dat ‘Electric Guitar 2’ onderweg is. Ik zou verder een erg lang verhaal kunnen ophangen over hoe mijn muzikale reis me als persoon en muzikant heeft veranderd, maar uiteindelijk komt het er op neer dat ik nu een plek heb gevonden vanwaaruit ik krachtiger kan schrijven, en meer tot de kern kan komen. Deels komt dat doordat ik nu meer alleen schrijf en veel solo heb getourd. In een collectief werken is een geweldige ervaring, maar het kan ook moeilijk zijn om het momentum vast te blijven houden. Daarnaast ben ik een sterkere vrouw geworden en een autonomer mens.”

Foto: Niels Tubbing

Gemeenschap

Ondanks de groei in autonomie, speelt Rundle nu dus ook haar eigen werk vaker met een band, in plaats van solo. Dat heeft zijn voor- en nadelen. “Optreden met de band waarmee ik nu speel is een geweldige ervaring. Chuck French en Neil Keener, die ook in Wovenhand spelen en in de band Planes Mistaken For Stars, zijn er onderdeel van. Ook drummer Dylan Nadon van de band Git Some zit erin. Het samenspelen met hen op het podium en het onderweg zijn met hen haalt veel van de emotionele vermoeidheid weg waar ik normaal gesproken last van heb. De shows in Europa zullen deels met een band zijn, en deels solo.”
De band die haar tijdens de Europese tour zal ondersteunen is Jaye Jayle, die een deel van de tour ook als voorprogramma zal fungeren. Rundle heeft eerder in Europa getourd met Wovenhand, zowel met Marriages als met haar solowerk. In de Verenigde Staten heeft ze het podium gedeeld met onder meer Alcest, Russian Circles, Deafheaven en This Will Destroy You. Op het Dunk!festival staat ze samen met artiesten als Swans, Pg.Lost en God Is An Astronaut. De grote gemene deler tussen al deze bands en haar eigen werk lijkt de intensiteit waarmee de muziek wordt gebracht. “Wat al deze bands delen is een bepaalde sfeer, waarmee er een zekere emotionele lading ontstaat. Daarnaast is het natuurlijk allemaal door gitaar gedreven muziek, waar ik goed bij aansluit. Eerlijk gezegd denk ik dat het belangrijkste aspect gewoon vriendschap is. We zijn allen onderdeel van dezelfde gemeenschap en het is eigenlijk logisch dat je met je vrienden daarin optrekt.”
Nog twee grote namen in die gemeenschap zijn Dylan Carlson (Earth) en Kurt Ballou (Converge), waarmee Rundle een nummer heeft opgenomen. “Het werken met Dylan was een bijzondere ervaring en een grote eer. Net als de samenwerking met Kurt, bij wie we in zijn GodCity Studio te gast waren. Het opnemen was een vreemd proces voor mij: al samenspelende ontdekten we hoe we het nummer wilde hebben, maar het kwam er geweldig uit. In de toekomst staan nog een aantal samenwerkingen op de agenda, maar eerst wil ik Greg Burns weer bewegen om met Marriages aan de gang te gaan!”

Escapisme

Stil zitten is iets dat Rundle niet vaak lijkt te doen. De afgelopen jaren kwam elk jaar wel een album uit waaraan ze heeft meegewerkt, en ook in 2017 is daar al een eerste uitgave in de vorm van een split-ep met Jaye Jayle, ‘The Time between Us’.
Haar immer stijgende status, vooral na het uitbrengen van ‘Marked for Death’, zorgt ervoor dat ook steeds meer mensen iets van haar willen. Dat kan soms een tol eisen. “Het kan erg stressvol zijn, vooral in combinatie met het zakelijke en logistieke deel van het artiest zijn. Ik ben erg van de spontane aanpak en dingen aanpakken op het moment dat ze voorbijkomen, maar dat is weleens lastig. Zoals het doen van dit interview bijvoorbeeld. Ik vind het belangrijk en leuk om te doen, maar als ik aan het touren ben is het vaak lastig om te regelen. Ik ben daarom ook mijn label Sargent House erg dankbaar voor al hun steun en toeverlaat. Zonder hen, en Cathy Pellow in het bijzonder, had ik dit allemaal niet kunnen doen. Als rolling stone is het ingewikkeld om relaties te onderhouden, ik leef toch meestal in het moment. Aan de ene kant is het constant onderweg zijn een vorm van escapisme, van het ontsnappen aan dagelijkse beslommeringen, maar aan de andere kant is het moeilijk om creatief bezig te zijn. Schrijven tijdens een tour is vrijwel onmogelijk voor me. Wat dat betreft heb ik een haat-liefdeverhouding ermee.”
Waar Rundle ook vrijwel geen tijd voor heeft als ze onderweg is, is aandacht besteden aan haar beeldende kunst. Naast muziek maakt ze namelijk ook tekeningen, schilderijen, foto’s en ander beeldend werk. “Dat onderdeel van mijn leven is iets wat ik momenteel erg mis. Vroeger schilderde ik nog weleens als we in een busje rondreden, of ik maakte video’s om later te gebruiken, maar momenteel is dat allemaal wat teveel van het goede. Met mijn beeldende kunst ga ik vele verschillende kanten op, ik heb eigenlijk gewoon wat tijd op één plek nodig om daar een beetje lijn in te brengen en om dingen af te maken waar ik al geruime tijd mee bezig ben. Voor mij communiceert mijn beeldend werk iets totaal anders dan mijn muziek, ze zijn niet aan elkaar gerelateerd. Behalve dan wanneer ik een video maak voor een van mijn nummers, zoals voor ‘The Distance’.”

Foto: Kristin Cofer

ACLU

Een verschil met beeldende kunst en optreden als muzikant is ook de mate van verbinding met het publiek. Rundle is wat dat betreft onder de indruk van de performancekunstenaar Marina Abramović, die een zeer directe en persoonlijke verbinding zoekt met de toeschouwer. Als dat lukt kan er een overweldigende intensiteit ontstaan, iets dat muzikanten vaak ook opzoeken. “Ik heb in Californië aan een kunstacademie gestudeerd. Daar hield ik me veel bezig met performancekunst in relatie tot het publiek. Maar als muzikant op een podium is dat vaak lastiger, omdat er een scheiding wordt gecreëerd tussen de artiest en het publiek. Als ik solo speel probeer ik daar zoveel mogelijk doorheen te breken, om de verbinding te zoeken met de mensen.”
Dat doet ons denken aan een opmerking van Geoff Rickley van de band Thursday tijdens een concert ooit. Hij sprak over een arbitraire scheidslijn tussen de band op het podium en het publiek in de zaal. Band en publiek kunnen niet zonder elkaar bestaan en zouden de grens tussen hen in moeten laten oplossen. Rundle herkent het gevoel. “Het is niet eenvoudig dat voor elkaar te krijgen, maar als het lukt, als artiest en toeschouwer elkaar vinden, ontstaat er iets magisch.”
Zowel in haar muziek als in haar interviews komt Rundle over als een betrokken en empathisch persoon. In het huidige politieke en sociale klimaat in de Verenigde Staten kan zij het dan ook niet laten om zich uit te spreken. Onlangs bracht zij een exclusief nummer uit op haar Bandcamp-pagina getiteld ‘Forever the Setting Son’, waarvan de opbrengsten in zijn geheel naar de American Civil Liberties Union (ACLU) gingen. “Ik wil voorkomen dat ik ten prooi val aan verveling en de verbinding met de werkelijke wereld verlies. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat de huidige situatie in de Verenigde Staten geen grote impact heeft op mijn moreel. Vooral als vrouw is het verdomd moeilijk en deprimerend op het moment, maar we moeten hard blijven werken om het beter te maken. Iedereen kan een steentje bijdragen. Ik heb een T-shirt ontworpen dat ik verkocht tijdens de tour, waarvan de opbrengsten ook naar de ACLU gingen. Je merkte dat mensen dat waardeerden en het is fijn dat je op je eigen manier een bijdrage kunt leveren. Het deprimerende van de hele situatie is tastbaar op het moment, maar duurzaam kan en zal het niet zijn. Things will get better.”

Tekst: Niels Tubbing

Geschreven voor Gonzo (circus)

Interview with Emma Ruth Rundle

The release of Marked for Death in 2016 catapulted LA based artist Emma Ruth Rundle to high positions in many Best Of the Year lists from both fans and critics alike. Probably the best album to have come out last year, Marked for Death is the third solo record of Rundle, known as well for her work with Red Sparowes and Marriages. In April she will embark on an extensive tour through Europe.

At the Roadburn Festival 2015, in Tilburg, the Netherlands, the band Marriages from LA played a stunning set at the small Cul de Sac venue. An intense combination of drony shoegaze and hypnotic vocals made for one of the highlights of the festival of that year. Afterwards, I spoke with singer and guitarist Emma Ruth Rundle. Parts of that interview appeared online in Dutch, but here is the full interview in English, to get those who don't know her yet acquainted with her work in time to attend one of her shows here in Europe.

The Ice King

After their intense set in a fully packed Cul de Sac, I sit down with Emma Ruth Rundle in front of the cafe. Open, interested and genuine, Rundle comes across as a kind human being, with a passion for what she does. After realizing we have a shared love for the Ice King from Adventure Time, we talk a bit about Roadburn and playing there. “It’s great to be here, to walk around and enjoy other bands. We see many familiar faces here, and it’s always nice to see friends when you are away from home. Like the people from Helms Alee, one of my favourite bands, ever since they were on Hydra Head. I think they are so unique and special. When I found out that Cathy Pellow from Sargent House was going to sign them, it was quite a celebration! I got a bit nervous before playing here myself though, since there are so many heavy bands playing here and Marriages is not that heavy per se.” Luckily, playing here turned out quite amazing, with the Roadburn attendees mostly having quite a broad taste in music paired with an open mind.

Marriages

Kitsune

Marriages (read an interview I had with bassist Greg Burns here) kicked off their career with the EP Kitsune in 2012, and followed up that record with their full length Salome in 2015. Emma Ruth Rundle explains how Kitsune originated out of necessity. “We really wrote our first EP as one long piece. Our friends in Russian Circles had asked Red Sparowes [in which both Rundle and Greg Burns played] to open a show in Los Angeles, but not everyone in the band could make it. But Greg and I really wanted to do the show, so therefore we got together and wrote Kitsune. Pretty much so we could do that show. We wrote it with the intention of it being a set, so all songs are in a particular order.” Apparently they did a good job in writing the album, because they immediately got signed after that first performance. “It is hard to remember exactly, but what I do know is that at our very first show, with Russian Circles, Cathy Pellow of Sargent House saw us perform and she said ‘I want you guys to make a record’. So I guess we did something right!”

Salome

Whereas Kitsune comes across as a continuous flow because of how it was written, Salome has a somewhat different feel to it. The songs seem to have more a stream of conscious style of playing, with a heavier emphasis on vocals. Rundle mentions that both technicalities and a change in focus led to this. “At the time of Kitsune I was experimenting with this vocal processor, because I was doing another project called the The Headless Prince of Zolpidem, with vocals that were really affected. The idea with Marriages was to have my vocals to have more of a textural quality, more than in the traditional pop song structure. When we were coming out of Red Sparowes and on to our first recording with Marriages, we wrote music that has this flow and textural quality. At a later stage, when we were working on new material for Salome, the vocals were different, with a softer approach and in a different key. So we wrote songs that were again more traditional. We wanted them to be a little more structured, with verses and choruses. We wanted the vocals to be really present and the lyrics to have more impact. It was a big departure from Kitsune in that regard.”

Singing Live

The change in approach also meant a change in live performances, with a different role for Rundle as singer. “It changed a lot, the live shows. I used to sing a lot through this vocal processor, which meant that the lyrics didn’t stand out as much. And... I think having the vocals be more present really had an impact, because they are a more important element of the songs. It was and still is a struggle to sing live. I don’t use the processor anymore, but I am not used to singing in this way. The vocals are a lot louder, but I don’t always hear myself that well and that can be quite hard sometimes, with all the different ranges. But then again, the vocal processor was often causing us problems with creating a lot of feedback, which was another reason why we wanted to get rid of it. Technically it wasn’t easy to perform with and it often ended up hurting us more than it really helped us.”

Photo by Paul Verhagen

The Nocturnes

Next to her role as guitarist in Red Sparowes, Rundle also used to spearhead the alternative folkgaze outfit The Nocturnes, in which Andrew Clinco played drums, who is now the drummer of Marriages. Even though The Nocturnes has been an important outlet for Rundle, she doesn’t see herself going back to performing under that name. “Nocturnes was... really my music, but I wanted to pursue my solo music, which is more folk like, without having to call it a band and include anyone else, so I could tour by myself and make decisions myself. Nocturnes really needs a band behind the music, to really get to those songs. And it was... we had problems getting everyone together all the time to do that. That was stressful. We did one show together on the West Coast and that was the end of it. I didn’t want to invest any time in music that I couldn’t perform live anymore. Marriages will be the only band I’ll be in from now on. Nocturnes is done. Never again."

Some Heavy Ocean

So Marriages is the band Rundle is in now, but that doesn’t mean she will not focus on her solo career as well. She released an instrumental record with experimental drone and ambient music in 2011 (Electric Guitar: One) and released her sophomore album Some Heavy Ocean in 2014, her first solo record featuring vocals. “I’ll definitely keep writing and performing music under my own name. I did a tour in November 2014 in the States, and the reception has been amazing. It was so great to see the reactions to my music. I didn’t think that Some Heavy Ocean would ever really come out to begin with, so it was great to see that all happen. It is so much easier to pack up and tour without the need of a band. I still worry sometimes though about disappointing people, with the lack of instrumentation. No touring band, just me by myself playing electric guitar and singing and that’s it.”

A Scary Freedom

Photo by Kristin Cofer

Not having a band behind you of course means that everything comes down to you on stage. Apart from having full control, that emphasis can be a bit frightening as well of course. It took Rundle some time to really find her way as a solo musician. “It was scary at first. It took a little while to figure out how to really perform my music live. At first I tried taking an acoustic guitar, but that is a nightmare live... So I went back to what I know, which is electric guitar and trying to mess with that. The good thing about playing alone is that it allows me the space to really feel the songs every night, to really connect to the emotions. It allows me to change the songs every night in relation to how I am feeling. That’s a freedom that you get when you play by yourself.” The possibility of changing songs depending on her mood is an important one for Rundle, and is something that is more difficult to do when she is playing with Marriages. “For me, it is essential to be able to really feel the music and tune in to the emotions that I am feeling. The music with Marriages is really set -there’s not a lot of improvisation going on there. At least not on this tour. Sometimes we write songs with space to improvise a bit though. But with my solo stuff I can just do whatever I want. I can be very neurotic, so to do whatever I’m feeling... well yeah that’s very nice. But the combination of having both Marriages and my solo shows is a very good one.”

Photo by Reid Hathcock

Ambiguity

Lyrically, there is also a difference between what Rundle writes for Marriages and for her own music. While Salome deals more with mythology, the songs on Some Heavy Ocean are very personal. “With Marriages we write the music as a group. As far as the character of Salome goes, I had written a song that I decided to call Salome and that became the title of the record. There is an ongoing theme of sexuality, violence, and revenge on that album. I feel the way I approach writing music and lyrics in general has a very direct connection to what I am feeling, like and where I am at in my life. But with Marriages I might put it in a bit more abstract words. Those songs are still very personal, but not always in a clear way. I think my band mates don’t even always know what the songs are about. They trust me in that and give me the freedom to express myself lyrically. I guess it’s a little more abstract, but that’s fine, people can get what they want out of lyrics. That is the beauty of music -the message doesn’t need to be unambiguous. I prefer not to explain the lyrics, actually. Especially with the solo record, whic is a very, very personal record, close to my heart. You know, growing up, it was disappointing to me, listening to music as a young person. I get very invested emotionally in lyrics, they are an integral aspect of the experience.” The rest of the band interrupts shortly, since they need to pack and move their things. After a short break, which gave us the time to order two more beers, we continue the conversation and talk some more about Rundle’s solo work.

Photo by Gus Black

Electric Guitar

In 2011, Rundle released the more experimental, instrumental drone record Electric Guitar: 1. The shift to her more vocal orientated follow up (which still has haunting guitar pieces, mind you), was a natural one for Rundle, although she might still release another instrumental record some time. “At first, Nocturnes was kind of my vessel for writing and singing songs. I had gone to CalArts in LA, a school for music, and I was doing a lot of experimental guitar and noise music there. The way I made Electric Guitar was... well, the last time Red Sparowes was on tour, I wrote and recorded that album on the van while we were driving around. I was just looking at the landscapes and writing music to that. It was sort of a soundtrack to traveling through Europe.” Knowing this, it suddenly seems a lot more fitting that when listening to that record, landscapes seem to unfold before your eyes... The style of singing on The Nocturnes’ releases and Kitsune seems a bit different from on Salome, on which Rundle seems to have really found her own voice. On Shadows of My Name that seems even more the case, like her voice is coming from a different realm, bringing divergent worlds together. To the question whether that was long process or a conscious effort, Rundle answers that she doesn’t feel like her singing has changed that much. “I think it has a lot to do with how these records were recorded and mixed. With The Nocturnes for example we used a lot of harmonies. On my own records my voice is a more important aspect though, and the singing is an important element of my live shows when I am touring on my own. Which is again an other thing entirely, singing live. I don’t know, maybe just something cracked and fell into place..? Cathy from Sargent House really encouraged me to use my voice and so... I guess that is part of it as well.”

Comparisons

Often when hearing a new artist for the first time, you almost automatically start relating it to other artists that it reminds you of. With Some Heavy Ocean, that really didn’t happen to me. It connected straight away on a deeper, profound level. It’s difficult to describe, but the music and vocals aren’t insular, but seem to come from different planes of immanence. “A lot of people try to relate my voice to usually the same ten people. All very different though! Ranging from Sinead O’Connor to Bjork, to the woman of Cocteau Twins... It’s a little disappointing sometimes. But I guess it is human nature, making it seem familiar but... yeah it is my voice and that is how it sounds.” As already mentioned, with her own voice Rundle sings very personal songs, which is not always easy when performing them live. “It was difficult and it is still very difficult. I am a very sensitive person... It is especially hard when I am tired, haven’t slept or not eaten enough. The last tour I started crying a lot, during the show sometimes. When you play the music, you get back to where you were when you wrote the song. And if that is a painful place, you feel that...”

Photo by Adam Gasson

The Artist is Present

I mention a comment from a Dutch artist, who said that on stage you should try to feel the emotion of your songs to the verge of crying yourself, without actually doing it, since that would take away the emotion from the audience back to the artist. Rundle doesn’t necessarily agrees with this. “I just let it happen. I believe it is important to be honest as an artist, especially in solo music. Some Heavy Ocean is not about shredding guitar, it is about the emotional content of the songs. So if I am playing and I get emotional, to me that means I am in a good space to perform the music. The worst thing is to play a show and not feel anything. Then it’s just an act.” Something that seems to happen too often with some other artists, but when asked if that ever happened to her, Rundle, with a slight hesitation, says it hasn’t. “No... not really with the solo stuff at least. There is a quote in this documentary by Marina Abramovich, The Artist is Present, that says something like: ‘If you are just going through the motions, it is acting. If you feel it, it is a performance’. So I think it is one or the other, and the solo stuff to me is always a performance. With Marriages I try to have that as well, be emotionally involved. But sometimes I get a bit too nervous and that can get in the way of feeling. There is a lot more thinking going on in coordinating playing in real time with other people, so there is a different focus, instead of just focusing of giving yourself to the songs.”

Dissolving Boundaries

We talk a bit more about the Abramovich documentary, in which the artist advocates really connecting with people, up close and personal. The levels of intensity that can arise when that happens, when you really connect to someone, can be quite overpowering. When playing live on a stage though, that seems a bit harder to achieve. “That’s the whole thing with playing music live that’s so interesting... I used to go to art school and was more involved in performance art, but being in a band, there is a separation. There is us and them. There’s the stage and the audience. When I play solo I do try to do away with that, to connect more. But what Abramovich does is incredible.” I mention remarks from singer Geoff Rickley during a Thursday concert, when he talked about the band being on a stage and the audience in the room, that it is just a construct. To him, both band and audience need each other and need to try to dissolve the idea of a separation between them, to have no boundaries. “It is hard, but if you can pull it off it becomes a successful and wonderful moment. I find that sometimes hard to do while playing with Marriages. I feel a bit too introverted sometimes, I’d like to do it more. It takes a few shows to really get into it.”

Present Future

For the time being, Rundle sees herself combining Marriages with her solo work. “Well, there’s always a lot of time between writing and recording the music and when it comes out. It’s been easy to shift the focus between the two because of that. My solo stuff is a little bit on a break right now, and the focus is on Marriages. When this tour is over I will probably write another solo album.” That is something to look forward to. Not many artists can build worlds and invite you to explore them like Rundle does. While wrapping up the interview, we talk a bit about Smashing Pumpkins, for both of us one of our favourite bands growing up. When I express my fondness of the Pisces of Iscariot album, Rundle agrees to its quality. “Such an underrated record! I did a cover of Starla once. I love that record. My first ever show was Smashing Pumpkins actually. Together with Garbage, when I was like 13, in LA. They are the only reason why I play music. I started playing guitar because of them. I stopped being a fan though since Mellon Collie and the Infinite Sadness...” Which is something we can probably all agree on. To the question what other kinds of music she is into, Rundle shows she is a lover of music regardless of genre. “I loved Tori Amos and Kate Bush when growing up, but Skinny Puppy was also a big band for me. At the moment I am listening to a lot of Barkmarket and Them Are Us Too. There is so much music out there though... Both my parents were musicians, so I grew up listening to a lot of music. My dad listened to a lot of jazz and classic rock, my mum loves classical music and surf. And in LA there’s always so much music going on all the time, you never run out of it.” And that is a very reassuring thought.

Emma Ruth Rundle European Tour Dates 2017

• Apr 20
  Sabotage Club
  Lisbon, Portugal
• Apr 21
  Teatro Rivoli
  Porto, Portugal
• Apr 22
  Club de Vila Real
  Vila Real, Portugal
• Apr 24
  TivoliVredenburg
  Utrecht, Netherlands
• Apr 25
  REFLEKTOR
  Liège, Belgium
• Apr 26
  The Lexington
  London, UK
• Apr 27
  Concerttent, Zaal & Café De Zwerver
  Leffinge, Belgium
• Apr 28
  Le Gibus Club
  Paris, France
• Apr 30
  Paard Van Troje
  The Hague, Netherlands
• May 02
  Ampere
  Munich, Germany
• May 03
  Club Stereo
  Nuremberg, Germany
• May 04
  Gleis 22
  Münster, Germany
• May 05
  Urban Spree
  Berlin, Germany
• May 05
  VEGA Musikkens Hus - Store Vega (Main Hall)
  Copenhagen, Denmark
• May 06
  VEGA Musikkens Hus - Store Vega (Main Hall)
  Copenhagen, Denmark
• May 07
  Prizenbar
  Hamburg, Germany
• May 09
  Plan B
  Malmö, Sweden
• May 10
  Kraken Sthlm
  Stockholm, Sweden
• May 15
  Blå
  Oslo, Norway
• May 16
  Folken
  Stavanger, Norway
• May 25
  Dunk! Festival
  Zottegem, Belgium
• Jun 02
  Wave-Gotik-Treffen
  Leipzig, Germany
• Jun 02
  WAVE GOTIK TREFFEN
  Leipzig, Germany

Interview: Marriages

"At Roadburn there's this incredible community that forms at the festival."

In 2012 the LA outfit Marriages erupted onto the world stage with a truly delightful EP (Kitsune). The six tracks on that record melt together in a brilliant symbiosis of shoegazy post doom and psychedelic krautrock, overlaid with meandering and mesmerising vocals. Members Emma Ruth Rundle (vocals, guitar) and Greg Burns (synth, bass) both had already proven their musical abilities in post rock masters Red Sparowes, so the overall quality of their output under the moniker of Marriages was not unexpected. Still, they managed to succeed even the highest of expectations and one could only hope for more music.

Today sees the birth of Salome, their debut full length, released on the lovely Sargent House label, home to numerous of your favourite bands. On top of that, Marriages (with added drummer Andrew Clinco) is about to embark on their first European tour, as support of the mighty Wovenhand. More than enough reason to catch up with the band in these exciting time. Greg Burns has been so kind to answer a few questions over e-mail.

Marriages' new album Salome will be released this week. In what ways does this full length debut differ from the Kitsune EP? 

Greg Burns: "Kitsune was written almost stream of consciousness: we literally wrote the songs as one large half hour piece. Salome is different. Each song was written to stand alone, so the process of writing was very different. We really tried to focus and evolve our sound between the two records, to challenge ourselves and push the boundaries of our music. Also, Andrew Clinco, our full-time drummer joined the band for this record and had a huge part in developing its sound."

You've played some shows in the US earlier this year, and I imagine the record has been reviewed here and there already. How's the reception been so far to the new music? 

GB: "We're just starting to see most reviews in the past week or so. So far the feedback has been very positive - I haven't seen a bad review yet, although I'm sure it's coming, haha! It seems that people get the references as well - a nod to 80's, post-punk, shoegaze. I really appreciate all the good commentary so far; this record was a long and trying process to create, so it feels very rewarding."

You're embarking on an extensive European tour, together with Wovenhand. This will be the first time Marriages will play for European crowds, right? What are your thoughts both on playing together with David Eugene Edwards and on enticing the European music lovers?

GB: "We're very excited to play with Wovenhand - we're all big fans of the music. It will also be a reunion of sorts. David's backup band has members of Planes Mistaken for Stars, and Red Sparowes played a bunch of shows with those guys over the years. As far as Europe, I'm very happy to go there, and curious to see what the response will be like. Marriages hasn't been there yet, so it's very hard to predict how it will go, but generally my experience with Red Sparowes was that people were very receptive and supportive."

Final one: you'll play the legendary Roadburn Festival, with Helms Alee and Russian Circles, among many others. What are your thoughts on playing there? 

GB: "I'm thrilled. I love that festival. Playing there with Red Sparowes was one of the best shows I've ever played. There's this incredible community that forms at the festival and people are just incredibly excited about the music. Walter (Roadburn promoter) is very sweet, and I'm thankful they included us. Also, there will be plenty of bands that we know - it'll be awesome to be able to get together and get into some trouble. Thanks!"

Marriages will kick of their European tour at the Roadburn festival this Thursday, on Friday they will play Doornroosje in Nijmegen. Here's the rest of the tour dates.