From Dream to Eternity

Blaming well shaped shadows for the fading light. Knowing the sweet sounds in the air come from a certain direction. Looking up, neon lights blinding me.

Another night. Another me. Changing dimensions like clothes. Fresh. New. Trendy.

You. My dimension. Right now. Time doesn't exist. Time is irrelevant. Space. Space is irrelevant.

We are. We dress ourselves in this moment. Let us be.

(NT)

Reminiscing About Past Reviews -Taking Back Sunday

I found this old 'review' I wrote about the then new album of Taking Back Sunday: Where You Want To Be. This must have been August 2004 or so. Travelled to England three times to see them that year, because I thought they would never play Holland. Irony had it that two months later they did play Holland... Funny that now Fred Mascherino is no longer in the band anymore, and that Adam Lazzara has announced that both John Nolan and Shaun Cooper will be rejoining the band to record a new album. That will be the first album in the original line-up since 2002. They've matured since then. I have matured since then. Fuck, that's almost ten years ago.. Taking Back Sunday sure did become a lot more famous than in those first moments. I had a bit of mailcontact with guitarist and founding member Eddie Reyes in 2001, before they even had their album out, will probably be a bit more difficult now... Anyway, here's my old review, obviously written by a fan who gets upset at people bashing his band.
 

It goes a little something like this...

Sometimes there's a band. They come together, play some music and have fun at it. They make a demo and put some songs on mp3.com [which used to host free mp3's back then, not only found TBS through it, but also Norma Jean and Fear Before the March of Flames, although the songs were of horribible audio quality]. People start downloading it and a lot of people like it. Why? Because it's friggin awesome. More and more people get to know about the music, because people start telling all their friends about this grand band. There's a vibe growing, a feeling of something beautiful that lies within reach. After a while the band manages to get signed to a record label. Hoorah! (or for some fucks: Sell-outs!) They re-record their demo songs and a couple of new ones. A fabulous album is born! Some people, who have been following the band since those early demo-downloading days, are very happy with this and they order the cd immediately. We now talk March/April 2002. The band gets to play quite a few shows in their home area. Slowly but surely more people hear about this band. Somehow suddenly it seems, they start to become quite big in the U.S.A. It takes quite a bit longer to reach the press in Europe, although England also jumps on the wagon after a bit. Here, right now, in lovely Holland, I haven't read a single letter about the band so far in any music magazine. Thank fuck we have the internet.

Anyway, after a lot of struggling with their sudden fame, an almost band break-up and finally an European tour, their second cd hits the stores. With two new band members, one lyricist/guitarist/singer and one bassist gone, and loads of shows played, one can't possibly expect a copy of the first cd. From now on I'll be less abstract.

Taking Back Sunday - Where You Want To Be

The new record of TBS. The first word that comes to mind: different. At first it feels less intense, more flagmatic, more polished. But then you realise that you shouldn't really compare it to the first record. This is a new record, new beginning, new material to infiltrate your ears and veins. When you pay a closer look to the lyrics, you find that they are far from "at best worse than teenage poetry". Differently structured than the ones on the first cd, but still cleverly haunting at times.

we're talking forever
and you feel almost better
but better
that's no excuse for tonight
you see
it's never bad enough to just leave or give up
but it's never good enough to feel right

from This Photograph is Proof

I'll just say it
live up to your first impression
my best side was your worst invention

from One-Eighty by Summer

...it's rolling off your lips
tensing up your shoulders
just say it
say it is
if it's love
make it hurt
I deserve it

from Bonus Mosh pt II

you're as good as gold
built from distraction
and brilliantly dull
you know,
I had a better friend in my worst plans
then I ever had in either one of you
so what's it to you?

from The Union

And yes, I realise this album isn't full of oneliners like Tell All Your Friends, but all the media are slashing down the lyrics and the music, which is complete bollocks. It all feels too "let's smash this mainstream band back into the gutter again" to me. 80% of the rockpress = frustrated-no-talented-failed-

musicians-having-vessels-full-of-grudges".

To the fans I'll say this: Listen closely to the new album, listen. You'll find yourself loving it more and more every time you put on the cd. From the pulsating A Decade Under the Influence to the beautiful quiet New American Classic you'll find grand songs. Stand up for your band, who are great guys (anyone who has been to a show of them would know that) and they make grand music. And hopefully will continue making a lot of grand music.

To anyone who keeps indulging in John Nolan's leaving: listen to Straylight Run. Taking Back Sunday has entered a new era with Fred Mascherino, and I'm kinda loving this era as well. Don't be too emo and bury yourself in the past. Things change, bands evolve and the polar caps are melting.

Straylight Run

To anyone who bashes TBS or any other band for the simple reason that they are "mainstream": Just shut the fuck up will ye? Take this into account: What is mainstream? How did a band become mainstream? To what worldwide extent is that band mainstream?

Follow the questions and you'll figure out the difference between a Britney Spears and a Brand New.

My last words before I'll sit down to greet all the hate comments:

I heart Where you want to be fully and truly. 

---

Ah, I just looked it up. I wrote this on August 5th, 2004. Good old LiveJournal times...

Leven Zonder Grenzen

Dan is het zomaar weer een zaterdagavond. Of zaterdagnacht beter gezegd. Er gebeurt van alles in de stad. Bandjes, dj's, bingo's. Sommige mensen blijven thuis, kijken film of televisie. Sommige mensen kijken het nieuws, of luisteren naar de radio. Terwijl de nieuwslezer iets zegt over een epidemie in Haïti, fietsen er buiten mensen over straat. Licht uitgelaten, enthousiast, omdat ze weten wat er komen gaat. Biertje in de hand. Belangrijke zaken aan het hoofd en een kaartje voor het juiste feest op zak. Maar eerst nog een concert, Feather & the White. Vuige bluesrock met af en toe een intiem randje, met hier en daar oergevoelens geuit op muzikale wijze. Twee man, één podium, vijftig toeschouwers in vervoering. Een betere tijdsbesteding tussen elf uur en kwart voor twaalf 's avonds is er nauwelijks.

Verder. Verder weer. Naar het Oosten. Naar het laatste Huiselijke Huis voor de Leegte der Lege Loodsen. Een samenzijn, stuk of acht man. Een Gezelschap. Geen ring, maar genoeg ander materiaal om mee op avontuur te gaan. Ieder heeft zijn eigen sterke eigenschappen. Bewoner belt in opgewonden staat om laatste voorbereidingen te treffen. Beter te zwaar bepakt op pad dan in het midden van de nacht zonder proviand te zitten. Een te vroege terugtocht behoort niet tot de opties. Opgewonden bewoner belt een van zijn gasten zonder het door te hebben. Denkt een externe kracht aan de lijn te hebben. Komt door de spanning. Het is één uur des nachts. Het gaat beginnen. Het Gezelschap zadelt de fietsen, bereidt zich voor en vertrekt met stille trom verder richting het Oosten. Voorbij de Huiselijkheid, diep het land der Lege Loodsen in. Er bevindt zich een dokter in het Gezelschap. Een Krijger, ook, met lichtend zwaard. Ze zijn klaar.

 

De tocht lijkt lang. De Lege Loodsen staren de mannen aan. Koud. Kil. Een zachte regen wordt door een sterke wind overdreven hard tegen de jassen aangejaagd. Onderweg, andere Gasten. Zij sluiten zich aan, of het Gezelschap sluit zich aan, dat wordt niet duidelijk. Onuitgesproken band tussen mensen in dit lege land. Dan, een Lege Loods die geen Lege Loods meer is. Een bijeenkomst. Verschillende Gezelschappen sluiten zich hier bij elkaar aan en trekken de Lege Loods die geen Lege Loods meer is binnen. Binnengekomen zijn de grenzen verdwenen. Er is geen buiten meer, er is alleen de Lege Loods die geen Lege Loods meer is. Gasten. Vrouwen. GZG. Allen gelijk, allen in een bepaalde trance. Lichten verlichten de loods. Muziek vult de loods en vult de mensen die zich binnen hebben durven begeven. Er is een Man Zonder Schaduw. Er zijn Gasten Zonder Grenzen. Er is een Leven Zonder Buitenkant. Er is een Timeline Zonder Tijd, want tot acht uur in de ochtend bestaat er niet zoiets als tijd. Er is een kalme, uitgelaten beweging aanwezig in de stilte van de bewegende mensen. De dokter van het Gezelschap heeft alles onder controle. De Krijger zwaait met zijn Lichtend Zwaard en krijgt bijval van andere gasten. Heavy Metal Brusselmans neemt de taak als Krijger over en zonder gemor hanteert hij vijftig minuten lang het Lichtend Zwaard en waakt zo over het grenzeloze dat zich hier afspeelt, in de deze Lege Loods die geen Lege Loods meer is. Dan plotseling, het besef dat er in de totale euforie van het grenzeloze toch een noodlot op de loer kan liggen. Dat een grens zich toch zover weet terug te trekken dat hij tastbaar wordt, voelbaar. Een kort moment van het besef, het besef dat dit grenzeloze nooit helemaal ongestoord, ongestraft aan ons allen voorbij kan gaan. Het Gezelschap moet helaas afscheid nemen van haar Blonde Held, die helaas zijn grens te vroeg terug voelde komen en zich gedwongen voelde zich alleen huiswaarts te begeven. Hoe droevig dit noodlot, de Lege Loods die geen Lege Loods meer was, was te vervuld van het grenzeloze om dit besef te lang de boventoon te laten voeren. Doorgaan Zonder Besef. Dansen Zonder Grenzen. Tot het einde in zicht komt, doorgaan.

Het grenzeloze kent haar grenzen. Niet alle Gezelschappen blijven volledig tot het einde van de Grenzeloze Tijd. De Afgebakende Tijd kruipt tegelijk met het daglicht door de kieren van de loods naar binnen en neemt met haar mee Het Besef. Het Besef dat het te gek begint te worden, dat het middel langzaam haar doel voorbij begint te glijden. Het Besef ook, dat het fantastisch is, fantastisch was en meer nog: dat het mooi is geweest. Dan om acht uur ook de daadwerkelijke finale. Het laatste fluitsignaal van de Grenzeloze Tijd. Het Leven Zonder Grenzen heeft haar finale bereikt, althans voor dit weekend. 

De terugtocht is anders dan de heenweg. Minder uitgelaten, meer gelaten. Minder verwachtingsvol, meer vervuld van verlangen naar een warmte. Warmte van een deken. Van een mens. Een kop thee. Aangekomen bij het Laatste Huiselijke Huis blijkt dat het grenzeloze zich hier, buiten het Lege Loodsen Land, al veel eerder heeft teruggetrokken. De Slaap heeft mensen hier in haar warme cocon gewikkeld. Vier laatste overgebleven van het Gezelschap praten nog even na over het gebeurde. Veel wijzer worden zij niet van hun onuitgesproken woorden. Zij wagen zich, tegen beter weten in, aan een laatste poging het Grenzeloze het Huiselijke Huis binnen te smokkelen. Maar de laatste slokken smaken naar het einde, naar het zich overgeven aan de tijd. Niet wetende wat te doen, waar te slapen of waarom te slapen? Het einde kruipt steeds dieper in de poriën van het besef. Twee overgeblevenen blijven in het Laatste Huiselijke Huis, twee andere overgeblevenen wagen zich op hun strijdros richten het Westen. Een laatste barre tocht. De Krijger, zonder krijgslust. Zijn Lichtend Zwaard opgeborgen zijn tas. En zijn Metgezel, ook minder strijdlustig dan tevoren in de Lege Loods die geen Lege Loods meer was, maar ondertussen wel weer is. En dat is maar goed ook. De twee nemen afscheid en gaan ieder hun eigen weg, richting hun eigen cocon.

De Krijger komt thuis en zet uit gewoonte de televisie aan. Berichten gaan half langs hem heen terwijl hij zich mentaal voorbereid voor het Einde. Voor de Slaap. En het Waarom van de Slaap. Haïti. Cholera. Tentenkampen. Artsen Zonder Grenzen. En voor een kort moment, rijst even de Idee dat er op andere plekken ook Grenzeloze plekken bestaan. Niet in een Lege Loods, maar in Tentenkampen. Grenzeloze Ellende. In de spiegel kijkend komt een besef dat in al het Grenzeloze geweld van de afgelopen nacht, er wel degelijk grenzen bestaan. Dat geografische grenzen een gevoel van veiligheid kunnen opwekken waarbinnen een grenzeloos gevoel kan ontstaan. Het is verschrikkelijk. Het is ellendig. Moreel verwerpelijk en mensonterend. En toch was het grenzeloos mooi.

Met dank en hulde aan zowel Gasten Zonder Grenzen als Artsen Zonder Grenzen.

Romantic dinner

"You're holding me captive yet you wish for me to have dinner with you? What's up with that?"

"I'm trying to make you fall in love with me. I saw that once in a movie -it can work that way."

"Well, I once saw in a movie that a man ate another man's brains out while talking to him! And do you see me doing that?"

"I did, once. I didn't like it that much though."

"Oh... I see. Well, I still think it's morally wrong to make someone love you by holding them hostage and demand that they have fancy dinners with you."

"Oh, but that's ok. I don't do morals, I'm actually pretty immoral."

"I see... But being like this won't do you any good. I don't think I could fall for someone like you."

"My personality isn't really the issue, because I am stunning to look at. Plus, I can make fancy dinners."

"That's probably both true, but I think I am going to have to decline your offer for dinner."

"It's not an offer."

"I see... But do you really think you could be happy with me, if I don't really love you?"

"I'm pretty good at lying to myself."

"So basically there's no hope of escape for me?"

"No."

"What's for dinner?"