vrijdag 17 december 2010

Het gevoel van Vashti

Daar fiets je dan, zo 's ochtends, op weg naar je werk. Vroeg, koud, nat, sneeuw. Toch maakt het niets uit, sterker nog: het is fantastisch. Fantastisch dat je dit mee mag maken, dit bestaan, dit leven, deze sneeuw. Mensen om je heen, zich haastend, of juist rustig wakker wordend. In een vreemde fase tussen aan- en afwezigheid fiets je door dit alles heen. Door de straten, die een Yin en Yang vormen van nat, zwart en smerig en wit, mooi en uitnodigend. De sneeuwvlokken trekken een vitrage over je blik, die je langzaam over de grachten laat glijden die voor je op doemen. Dan begin je de muziek pas echt goed te horen die door je koptelefoon langzaam je ziel begint binnen te dringen. Je hoort de lieflijke, ijle klanken van een eeuwenoud gevoel van zijn. Je hoort de stem, die geen lichaam lijkt te hebben, maar van sneeuwvlok naar sneeuwvlok lijkt te dansen. Je luistert, glimlacht, en fietst. Het is goed zo.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen